Negiranje odlika Ehlul-Bejta te omalovazavanje i pripisivanje Ehlul-Bejtu nevaljalih svojstava

 

Vehabije nastoje, ne samo da sakriju svaku odliku Ehlul-Bejta a.s. vec i da poreknu njihove potpuno jasne i dobro poznate odlike, ili pak da pobiju vrijednost tih odlika, pa cak i da iznesu neke neistinite tvrdnje na Ehlul-Bejt a.s. ili da ih srozaju na nivo najozloglašenijih ljudi, te s njima da ih izjednace.

 

Skrivanje plemenitih osobina ili odlika Ehlul-Bejta a.s. pisci "Velikog Sejtana" na 81 stranici red 15, navodeci lazni hadis (na ciju tacnost smo ukazali ranije, a što smo obrazlozli proturijecnocu toga sa drugim sahih hadisima, kao i iznošenja jasnih historijskih cinjenica) nastoje da prikriju ljubav koju Ali i Fatima a.s uzivaju kod Allaha i Njegovog Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem.

 

Putem razlicitih izvora ehlu suneta, prenosi se da je Aiša, Majka Vjernika, upitana:

"Ko je od ljudi bio najdrazi Poslaniku?" Ona je odgovorila: "Fatima." "A od muškaraca?" Odgovorila je: "Njen muz."

[Pogledati sljedeca djela: Musladrekus-Sahihejn tom 2, str. 154, 155 i 157 Hakim naglašava da je lanac prenosilaca ispravan, El-Tirmizi tom 2, str. 319, L'sdul-Gabe, Musned, Ahmed ibn Hanbel tom l, str. 80 i tom 4, str. 257, Er-Rijadun-Nadire, Kenzul-Ummal tom 6, str. 83, Feda'ilus-Sahabe Ahmed ibn Hanbel tom 2, str. 631, Madžmauz-Zava'id, tom 9, str. 26 i Ibn Hadzer el-Hejsami naglašava da je prenosilaca ispravan. Tahzibul-Hasa'is Nesa'i str. 82, Sunenun-Nesa'i tom 6, str. 126, Sunenu Ebi Davud tom 2, str. 240 Et-Tabelkatul-Kubra', tom 8, str. 16,... itd..]

 

Neophodno je, radi pojašnjenja ove teme obratiti paznju na jedan dogadjaj koji prenose svi vazniji sunnitski alimi. Taberi u svojoj povijesti prenosi da je nakon pogibije hazreti Alija a.s, Muavija zaposjeo prijestolje vlasti nad svom islamskom zemljom, a onda jednog od Emevija, Mugire ibn Su'abe postavio za vladara Kufe i rekao mu: "Pošto si ti jedan pametan i razuman covjek, u poslovima vlasti ja ti necu ništa savjetovati, sem jedne stvari, a to je: psovanje i klevetanje Alija, loše govorenje o njemu, provociranje i mucenje njegovih pomagaca i sljedbenika ..."

 

Taberi dalje nastavlja:

"Mugire je po Muavijinom nalogu sedam godina vladao nad Kufom i lijepo je postupao sa narodom, ali nikada nije prestao da proklinje i grdi Alija."

[Tarihut-Taberi tom 5, str. 25S. Sarhu Nehdžil-Belage od Ibn Ebil-Hadid eš-Safe'i tom 4. str. 69]

 

Ali ibn Muhammed ibn Ebi Sejf el-Medaini u knjizi "El-Ahdas," od sunnitskih alima i historicara prenosi:"Muavija je nakon 'amul-dzema'e (one godine kada je postao vladar svih islamskih teritorija) svim svojim namjesnicima poslao pismo istog sadrzaja, a pisalo je: "Svako onaj koji prenese neke od plemenitih svojstava Ebi Turaba (Alija ibn Ebi Taliba) ili njegovog Ehlul-Bejta, taj je izgubio zaštitu zakona." (tj. moze biti ubijen, moze mu se oteti imovina i slicno). Hatibi su poslije toga, gdje god bi stigli proklinjali i grdili Alija i njegovu porodicu, a posto je u Kufi bilo najviše koji su pokazivali ljubav i naklonost prema Ehlul-Bejtu, najteze stanje je bilo u tom gradu.

 

Nakon Mugire vladar Kufe je postao Zijad ibn Summeje, koji je Alijeve sljedbenike, šije, gdje god bi našao, proganjao, ubijao, te im ruke i noge odsijecao, tako da u Kufi nije ostavio ni jednu poznatu licost od Alijevih sljedbenika.

[Šarhu Nehdzul-Belage Ibn Ebil-Hadid eš-Safe'i 11,44]

 

Veliki sunnitski alim, Ibn Ebil-Hadid, prenosi:

"Muavija je svojim sluzbenicima napisao: "Priblizite se Osmanovim prijateljima, pa ko god od njih prenese neku dobru odliku o Osmanu, sprijateljite se s njim, pošaljite mi i napišite mi njegovo ime i ime njegovog plemena."

I oni su se trudili da sprovedu ovu Muavijinu naredbu u djelo, teko da se zbog darova i nagrada, koju im je Muavija slao, "broj Osmanovih odlika uveliko povecao," a narod se poceo takmiciti u prenošenju predaja o Osmanovim plemenitim osobinama.

Zatim je Muavija poslao drugo pismo u kojem je napisao: "Hadisa o Osmanu je postalo previše i po svim gradovima su rašireni, pa kada vam stigne ovo moje pismo, pozovite ljude da prenose rivajete o plemenitim osobinama ashaba i halifa koji su bili prije Osmana. Naspram vijesti koju neko od muslimana prenese o odlikama Ebu Turaba (Alija) obavezno prenesite neki rivajet o ashabima koji ce joj protuteziti, jer to ja više volim 1 više ce me obradovati, a za Ebu Turaba (Alija) i njegove šije to je teze nego da se prenose predaje o Osmanovim odlikama ...."

[Šarhu Nehdzul-Belage tom 11, str. 44 i 46]

 

S obzirom na predašnje izlaganje, postaje sasvim jasno kakav je hadis naveden u "Velikom šejtanu" na sirani 77 red 19 u kojem se iznosi daje Poslaniku, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, najdraze stvorenje Aiša, a od muškaraca njen otac (Ebu Bekr). Medjutim, kada se osvrnemo i pogledamo ko je prenosilac tog rivajeta, vidimo daje Amr ibn el-'As, Muavijin namjesnik i ministar, najvaznija licnost u Muavijinoj vladi, te jedan od glavnih vojskovodja u ratu protiv Alija.

[Rivajet je prenesen u Buharij, tom 2. kitabu bed'il-lialk, poglavlje odlike Ebu Bekra, prenosilac je išli kao u i poglavlju odlike Aiše]

 

Na osnovu sunnitskih historijskih izvora, kada je Amr ibn el-'As, od strane Muavije pozvan da mu polozi prisegu, rekao je:

"Ne, tako mi Boga, ne dam svoju vjeru sve dok ne dobijem nešto iz tvoga dunjaluka." Muavija mu je na to rekao: "Dajem ti vlast nad Egiptom..."

 

Kada je umirao Amr ibn el-'As je govorio:

"Kamo srece da sam umro trideset godina prije ovoga, ja sam gradio i potpomagao dunjaluk Muavijin, a vjeru svoju sam rušio i davao sam prednost dunjaluku nad ahiretom, zagubio mi se pravi put i smrt mi je stigla ...."

[El-Kamil fil-Tarih Ibn el-Asir tom 3, str. 276, Trarihu Ibn Haldun tom 2, str. 625; Vak'atu Siffin str. 34-39. Ibn Ebil-Hadid eš- Safe'i tomm 2. str. 62 i 66,-Taarihul-Jakubi, tom 2, str 184]

 

Hadis o hazreti Aliju i Fatimi, te o tome da je od zena najdraza osoba Poslaniku sallallahu alejhi ve alibi ve sellem, Fatima, a od muškaraca Ali, prenesen je od Majke Vjernika, Aiše i rekli smo da je lanac prenosilaca toga hadisa, prema jasno izrazenom mišljenju najvecih muhaddisa ehlu sunneta, kao što je Hakim i Ibn Hadzer el-Hejsami, ispravan, odnosno sahih.

 

Knjiga "Veliki Šejtan" str. 2

Tako mi Onoga u cijoj je ruci duša moja, nece umrijeti niko ko u srcu ima, makar ko zrno gorušice zadovoljstva zbog ubistvo Osmanovog, a da nece biti od Dedzdzalovih sljedbenika, ako bude ziv, a ako ne bude, povjerovat ce u nj u grobu svome.

 

Vec od ranije znamo da je Majka Vjernika, Aiša imala neki poseban osjecaj prema Aliju a.s. Ali da sada razmotrimo i njene osecaje prema Osmanu.

Kada je Majka Vjernika Aiša u Mekki cula za Osmanovo ubistvo veoma se obradovala i rekla:

"Ab'adehullah - Neka ga Allah udalji (od milosti svoje). Smrt ga je stigla zbog njegovih djela, a Allah nikad ne cini nepravdu robovima svojini, grijesi njegovi su ga doveli do toga da bude ubijen ... O ljudi! Najzasluzniji covjek za hilafet je "Zul Isba' (Talha)"

[Tako su zvali Talhu zbog toga sto je bio sakat u prst i sto mu je bila ruka ukocena. Talha je bio iz plemena Tejm iz kojeg je bio i prvi halifa Ebu Bekr]

 

Odmah je krenula na put prema Medini i na putu je, izrazavajuci svoju radost i nadu, govorila:

"Allah je Na'sala (maloumnog starca, Osmana) udaljio od milosti svoje.

O Zul Isba' ustaj! O amidzicu, ustaj! Allah ga blagoslovio, njega je narod našao dostojnim hilafeta, kao da vidim kako on sa onim svojim (sakatim) prstom uzima od ljudi prisegu. Potjerajte mi kamilu, nek brze ide ..."

[El-Dzemel od Meda'inija, Ibn Ebil-Hadid, tom 6, str 76, izdato u Egiptu]

 

Knjiga "Veliki Šejtan" str. 74

Niko nije prenio da su Aiša niti iko koje bio sa njom zeljeli uzeti hilafet od Alija, niti su pozvali ljude da ikoga od njih proglase halifom.

I kada na svome putu prema Medini naidje na jedno podrucje zvano Saref susrete osobu po imenu Ubejd ibn Ummi Kelab i upita: "Sta ima novo?"

Ovaj joj rece: "Ljudi su ubili Osmana i ostali su cekajuci osam dana."

- "A šta su onda uradili?"

- "Medinjani su jednoglasno za halifu odabrali najboljeg covjeka, Alija ibn Ebi Taliba."

-"Kunem se Bogom! Više bih voljela da se nebo na zemlju sruši nego da je istina ono što govoriš, teško tebi, gledaj šta govoriš!?"

-"O Majko Vjernika, ono što sam rekao sušta je istina."

Kad to cu, ona se sva poce tresti.

Onaj covjek je upita: "Sta je tebi, o Majko Vjernika? Tako mi Allaha ja ne poznajem covjeka koji je dostojniji i zasluzniji za to od njega, i ne nalazim nikoga ko bi u tome bio ravan njemu, zašto si nezadovoljna njegovom vlašcu?"

Aiša povika: "Vratite me nazad, vralite me nazad" i onda se ponovo uputila prema Mekki govoreci: "Kunem se Bogom, Osman je nepravedno ubijen. I tako mi Boga ja cu da trazim krvarinu za njega."

Ubejd ibn Ummu Kelab rece: "Zašto? Kunem se Bogom da si ti bila prva osoba koja je ustala protiv njega, pa ti si uvijek govorila: "Ubijte tog maloumnog starca kad je postao kafir."

Majka Vjernika mu odgovori: "Oni su najprije od njega trazili da se pokaje, pa su ga tek onda ubili. Ja sam rekla: "Ubijte ga, a i oni su, takodjer, rekli, ali moj posljedni govor je bolji od prvog mog govora ...."

Na kraju se vratila u Mekku i medju skupinom ljudi, rekla:

"O narode! Osman je nepravedno ubijen i tako mi Boga ja cu da trazim krvarinu za njega ... Kurejši, Osman je ubijen, a ubio ga je Ali ibn Ebi Talib. Taku mi Allaha, jedna noc Osmanova, bolja ie od cijelog zivota Alijevog!"

[Tarihut-Taberi tom 3, str 476, Ensarul-Asraf tom 5, str 91, od el-Belerezi, jedan od velikih sunitskih alima za historiju]

 

Mada je Allah, dz.š. u 33 ajetu sure Al-Ahzab samo zenama Poslanikovim naredio da ostanu i obavezno borave u kucama svojim, mada je Poslanik sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, posebno Aišu upozoravao da se u buducnosti pazi te da ne bude uzrokom fitne i nereda i da se u nered ne uplice, ipak je ona, zbog izuzetne mrznje prema Aliju, preuzela na sebe obavezu da vodi rat protiv njega i njegove islamske vlasti.

 

Knjiga "Veliki Šejtan" str. 79

... od lazi, navešcu primjer jednog izmišljenog hadisa, opet od strane Rafidija, vezanog za bitku o kojoj smo upravo govorili. Pricaju Rafidije kako je nekad pitao Boziji Poslanik, sallalahu alejhi ve sellem, svoje supruge, na koju li ce od njih lajati psi kad bude prolazila pored izvora po imenu Hev'ab (blizu Basre). I zaista, vele, kad je Aiša prolazila tuda sa Talhom i Zubejrom krecuci se prema Basri, zalajaše psi, pa htjede da se vrati kad je cula da se baš tako zove mjesto, ali se Talha i Zubejr krivo zakleše da to nije Hev'ab, da bi je nagovorili da nastavi put. Tako su Rafidije htjele pokazati kako su Talha i Zubejr lazljivci.

 

 

Ovo je jedan od primjera gdje pisci "Velikog šejtana" prave cuda, mada su i prethodne stranice njoj slicne. Medjutim, pošto se ovdje govori o plemenitim osobinama Majke Vjernika, Aiše i pošto Amr ibn el-'As, Muavijin namjesnik veli da je ona Poslaniku sallallahu alejhi ve alihi ve sellem najdraza osoba, a od muškaraca, njen otac (Ebu Bekr) te pošto pisci "Velikog šejtana" tvrde da su šije poznati po izmišljanju hadisa i da su izmedju ostalih izmislili i hadis o lajanju pasa kod mjesta Hev'ab (mjesto u blizini Basre), dobro je da malo prelistamo najvaznije knjige ehli sunneta i malo prostudiramo ovaj dogadjaj.

 

Ucenik Ibn Tejinijje i vehabijski mufessir Ibn Kesir u svojoj historijskoj knjizi, pod naslovom El-Bidaje ven-Nihaje (na str. 70. pod brojem 66 pisci "Velikog šejtana" se pozivaju na ovu knjigu) od Ibn Abbasa prenosi predaju u kojoj kaze:

"Boziji Poslanik, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, je svojim suprugama rekao: "Kamo srece da znam koja ce od vas biti vlasnica gusto dlakave kamile koja ce se kretali, a psi Hev'aba na nju ce lajali. Sa njene desne i sa lijeve strane veliki broj ljudi ce da bude ubijen."

[El-Bidaje ven-Nihaje tom 6. str. 212. El-Hasa'isul-Kubra od Sujutija tom 2, str.137, El-Isti'ab fi Ma'rifetil-Ashab od Ibn Abdulbirra o zivotopisu Aise ]

 

Ibn Abdul Birr, sunnitski poznavalac hadisa veli: "Lanac prenosilaca ovog hadisa je ispravan i ovaj rivajet se ubraja u Poslanikove mu'dzize (jer se njime predskazuje buducnost) i jedan je od znakova njegova poslanstva."

 

Bejheki od Majke Vjernika, Ummu Seleme prenosi da je rekla:

"Kada je Poslanik sallallahu alejhi ve alihi ve sellem spomenuo nedozvoljeni izlazak neke od majki vjernika, Aiša se nasmijala. Poslanik s.a.v.s. joj je rakao: "O Humejra! Pazi da ti ne budeš ta osoba, a onda se okrenuo Aliju i rekao: "O Ali! Ako nekad bude ovisila o tvojoj odluci na lijep nacin postupi prema njoj."

[El-Bidaje ven-Nihaje Ibn Kesir tom 6, str. 212, El-Hasa'isul-Kubra hafiz es-Sujuti tom 2, str. 136; El-Menakib od Harezmi (Muveffak ibn Ahmed el-Mekki el-Harezmi

el-Hanafi umr. 568 h.g) fi bejani kitabil-dzemel. Mustadrakus-Sahihejn tom 3, str. 119]

 

A u knjizi "Ikdul-Ferid" kao i Es-Siretul-Halebija, stoji: "Poslanik sallallahu alejhi ve alihi ve sellem je rekao Aiši: "O Humejra! Kao da vidim kako psi Hev'aba laju na tebe, te kako ratuješ protiv Alija, u stanju si cinitelja nepravde."

[El-Ikdul-Ferid od Ibn Abdi Rebbih tom 3. str. 108; Es-Siretul-Halebijja od Halebija starog i velikog historicara ehlu sunneta tom 3, str. 320]

 

Majka Vjernika, Aiša je u svojstvu vojskovodje nepravednog rata protiv pravedne i tek uspostavljene Alijeve vlasti krenula na put prema Basri. Ibn Kesir veli:

"Kada je Aiša stigla do naselja Beni Amir, zavijali su neki psi na nju, upitala je: "Koja je ovo voda?" Odgovoriše joj: " Zove se Hev'ab," na to ona udari jednom rukom o drugu i rece: "Mi smo Boziji i mi se njemu vracamo, ja sam ona zena! Cula sam da je Boziji Poslanik, salallahu alejhi ve alihi've sellem, rekao a i njegove zene su bile kod njega: "Da samo znam na koju od vas ce da laju psi Hev'aba"!

Ja se moram vratiti nazad!

Zubejr joj tada rece: "Onaj koji ti je rakao da se ova voda zove Hev'ab, slagao te."

[El-Bidaje ven-Nihaje od Ibn Kesira, tom 7, str. 230, Mustadvekus-Sahihejn tom 3. str. 120, Musned Ahmed ibn Hanbel tom 6, str. 52 i 57, Tarihu Ebil-Feda', str. 173. Morudzuz-Zeheb od Mes'udija tom 2. str. 6, El-Imametu ves-Sijase od Ibn Kutejbetud-Dejnuriji tom l. str. 59, Kezul-Ummal od Mutteki el-Hindija tom 6, str. 83, Tazkiretul-Havas od Ibn Dzevzije poglavlje 4. masiruu Ali ilal-Baasre, Et-Taberi tom 3, str. 475, El-kamil fit-Tarih od Ibn Asira Ibteda'u Emri Dzemal. El-Isti'ab. zivotopis Aiše, Es-Siretul-Halebijje tom 3, str. 320 ... itd]

 

Da li je moguce da je Poslanik sallallahu alejhi ve alihi ve sellem izgovorio one hadise o Aliju koje smo ranije pomenuli, a da je nagovijestio ovakvu Aišinu sudbinu, a u isto vrijeme da ona bude osoba koju on najviše voli?

 

Da li su hadis o psima Hev'aba izmislile šije da bi napali i oklevetali Majku Vjernika, Aišu, njenog amidzica Talhu te supruga njene sestre Zubejra? Zar su Hakim Nejšaburi, Ahmed ibn Hanbel, Ibnel Asir, Mes'udi, Halebi, Sujuti, Ibn Kutejbe, Ibn Dzevzi, Ibn Abdul-Birr, Teberi, Ebul-Feda, Harezmi i Ibn Kesir šije? Zar nisu Ibn Abdul-Birr i Ibn Kesir, naglasili ispravnost ovog hadisa i zar Ibn Abdul-Birr nije taj hadis uvrstio i smatrao ga jednim od znakova Poslanikovog sallallahu alejhi ve alihi ve sellem poslanstva?

 

Zar Ebu Bekr i Omer nisu nakon smrti Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, zabranili pisanje hadisa, pa zar nisu spalili do tada napisane hadise Pejgambera sallallahu alejhi ve alihi ve sellem?

[Tabekatu Ibn Sa'd tom 5. str. 140; zivotopis Kasim ibn Muhammed ibn Ebi Bekr]

 

Zar Ebu Bekr nije rekao: "Nijedan hadis od Poslanika nemojte da prenosite, ko god vas za nešto bude pitao, recite: "Medju nama je knjiga Bozija, halal njen halalom smatrajte, a haram njen haramom."

[Tazriketull-Huffaz od Zehebija tom 1. str. 2 i 3, zivotopis Ebi Bekr]

 

Zar Omer u odgovoru Poslaniku sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, kada je zadnjih dana svoga zivota zatrazio da mu se donese pero i papir, kako bi napisao pismo koje ce biti garant upute ljudima i zaštita od zablude, nije rekao: "Medju nama je Bozija Knjiga i dovoljna nam je Bozija Knjiga." (tj. ne treba nam Sunnet)

 

Zar Omer nije pozatvarao neke od ashaba zbog toga što su prenosili Poslanikove hadise? [Tazriketull-Huffaz od Zehebija tom 1, str 7, a Zehebi uziva veoma visok polozaj medju sunnitskim muhaddisima]

 

Zar treci halifa Osman, odmah po dolasku na vlast, popevši se na Poslanikov minber, nije rekao:

"Niko nema pravo da prenosi neki hadis koga nije cuo za vrijeme Ebu Bekra i Omera."?

[Mutahabau Kenzil-Ummal u okviru Musned Ahmed ibn Hanbela tom 4, str. 64]

 

O Muaviji smo naveli neke primjere na ranijim stranicama.

 

El-Hafiz es-Sujuti u svojoj knjizi Tadribur-Ravi piše:

"Medju ashabima i tabi'inima bilo je dosta nesloge kada su u pitanju hadisi. Veliki broj njih je bilo protiv pisanja, a samo neki su to smatrali dozvoljenim, a izmedju tih bio je Ali i njegov sin Hasan koji su pisali hadise." [Tahribur-Ravi od hafiza Sujutija]

 

Prema tome, koje taj kome je trebalo da izmišlja hadise? Da li onaj, cija je veza sa Pejgamberom i sunnetom njegovim prekinuta i cije pisanje pocinje tek od vremena Omera ibn Abdulaziza, dakle s pocetkom drugog vijeka po hidzri, je imao potrebu da izmišlja hadise, ili je onaj koji je od vremena Poslanika sallallahu alejhi ve alibi ve sellem, sve imao na raspolaganju?

 

Da li onome, koji nije ni jedne trunke odstupio od šerijatskih propisa i cija prošlost je svijetla kao što je sunce svijetlo, cija sadašnjost obiluje najvišim dobrim osobinama i sposobnostima, potrebno da izmišlja hadise ili onome koji je na nezakonit nacin i otimacinom preuzeo vlast nad muslimanima i koji se umiješao u islamske propise i odredbe mijenjajuci ih, premecuci i unoseci novotarije te koji je bez odgovarajuce sposobnosti i silom maca postao vladar nad muslimanima?

 

Da li onome koji je spalio hadise Poslanika, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, i zabranio njihovo pisanje i koji se za svoje svakodnevne potrebe obrcao Jevreju Ka'b el- Ahbaru i kršcaninu Tamim ed-Dariju koji su mu pomagali prilikom tumacenja Kur'ana, akaida i ahkama, potrebno da izmišlja hadise ili je onome koji je zapisivao hadise Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, a Ka'b el- Alibara i Tamim ed-Darija i njima slicne istjerivao iz dzamije.

 

Odgovor na ova pitanja jasan je i ako obratimo paznju na Muavijina pisma koja smo ranije naveli, bit ce nam sasvim jasno ko su ti koji izmišljaju hadise. Navodimo jednu recenicu od starog sunnitskog historicara i muhaddisa Naftvejha, koja je otvorena i direktna:

"Vecina izmišljenih hadisa o plemenitim svojstvima ashaba pojavila se za vrijeme vladavine Beni Umejje i to radi zadobijanja naklonosti emevijskih vlasti, jer Emevije su mislili da ce na taj nacin omalovaziti i srušili ugled Benu Hašima," (porodice Pejgamberove i Alijeve).

[Ibn Ebil-Hadid eš-Safe tom 11, str. 76]

 

A savremeni sunnitski pisac šejh Ez-Zehebi, kaze:

"Prvo pojavljivanje izmišljenih hadisa, dogodilo se 41 godine po hidzri (godinu dana nakon šehadeta Imama Alija a.s., dakle za vrijeme Muavijine vlasti) a u vrijeme tabi'ina ova pojava se jako raširila."

[El-Isra'ilijat flt-Tefsiri vel-Hadis str. 27]

 

Zbog nadgledanja Imama Ehlul-Bejta a.s. te obimnog i bogatog kapitala hadisa Pejgambera sallallahu alejhi ve alihi ve selleni, zapisivanih posredstvom Alija a.s. i Imama Hasana i zbog predavanja hadiskih zbirki iz ruke u ruku Imama, šije hvala Allahu dz.š. nisu imali potrebu da kao neki drugi izmišljaju hadise.

 

Siie su bili glavni nosioci Poslanikovih sallallahu alejhi ve alihi ve sellem hadisa, pa je upravo zbog toga u knjizi El-Ba'isul Hasis, koju je napisao Ibn Kesir ucenik Ibn Tejmijje, na 102 stranici prenesen govor od hafiza Ez-Zehebija, muhaddisa ehlul sunneta, a odnosi se na velikog šitskog muhaddisa Aban ibn Taglibu u kojem kaze: "Medju tabi'inima i tabi'inima tabi'ina, bilo je jako mnogo šiia i šiizam je tada bio uveliko rasprostranjen. To su bili pobozni, bogobojazni i istinoljubivi ljudi, pa ako ne prihvatimo njihove hadise sve ostatke od Pejgambera sallallahu alejljj ve alihi ve sellem, cemo izgubiti, a to je jedan veoma jasan gubitak.

[El-Ba'isul-Hasis Ibn Kesir, str. 102; - lzdanje vehabija u Kuvajtu 1994 godine na arapskom jeziku]

 

Prema tome, šije su ti koji su sacuvali i prenijeli mnoštvo onoga sto je ostalo iza Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, (što priznaju cak i vehabije) jer, šije su bili pobozni, bogobojazni i istinoljubivi ljudi, pa ukoliko hadisi šitskih prenosilaca ne budu prihvaceni izgubit ce se ono sto je ostalo iza Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem ...

 

Ovo je jasan pokazatelj koje taj koji je poznat po izmišljanju hadisa, šije ili neki drugi?

U knjizi El-Ba'isul Hasis od Ibn Kesira, na stranicama od 85 do 90 mozemo procitati nekoliko zanimljivih i smiješnih prica o izmišljanju hadisa. Na 89 strani mozemo procitati i ovo:

"Ahmed ibn Hanbel i Jahja ibn Ma'in (jedan od najvaznijih poznavalaca hadisa ehlu sunneta) su u mesdzidu zvanom Er-Ressale, klanjali namaz. Neki covjek iz skupine dzematlija je ustao i poceo da oglašava hadis sa sljedecim lancem prenosilaca: Ahmed ibn Hanbel i Jahja ibn Ma'in prenose da im je rekao Abdurrezak od Muammera, a on od Kutada, a ovaj opet prenio od Enesa ibn Malika gdje kaze: "Boziji Poslanik je rekao: "Ko izgovori: La ljahe illa Allah, za svaku pojedinu rijec Allah ce mu stvoriti jednu pticu ciji ce kljun biti od zlata, a krila od merdzana ...," rivajet se nastavlja na oko 20 stranica!!

Ahmed ibn Hanbel i Jahja ibn Ma'in su se zagledavali jedan u drugog i jedan drugom govorili da za takav hadis nisu ni culi, te kada je onaj covjek, koji je prenosio hadis, skupljajuci hedije, htio da nastavi svoj govor, Jahja ibn Ma'in mu je dao znak da pridje blize.

Misleci da ga zove da mu da hediju, covjek se priblizi, a Jahja ga upita: "Ko ti je ispricao ovaj hadis?" Ovaj mu odgovori: "Ahmed ibn Hanbel i Jahja ibn Ma'in." Jahja mu na to rece: "Ja sam Jahja ibn Ma'in, a ovaj covjek je Ahmed ibn Hanbel i nikad nismo culi za takav hadis. Onaj covjek rece: "Ja sam od mnogih cuo da je Jahja ibn Ma'in malouman i glup, ali nisam mogao da vjerujem, zar si mislio da na svijetu nema drugog Jahja ibn Ma'ina i Ahmeda ibn Hanbela do vas dvojica?"

[El-Ba'isul Hasis Ibn Kesir ucenik Ibn Tejmijje str. 89. izdanje kuvajtskih vehabija]

 

Radi pojašnjenja navodimo nekoliko napomena o senedu, lancu prenosilaca i izmišljanju hadisa:

 

Prvo: Mi smo u raspravi o metodama kojima se koriste pisci "Velikog šejtana," rekli da je "lanac prenosilaca i izvor" prenošenja neke izjave, te poznavanje tog izvora, odnosno, koje su osobe u lancu prenosilaca, spada u osnovne i prvorazredne uvjete da neki govor ili prenesena izjava budu prihvaceni. Knjiga "Veliki šejtan" sa ovoga stanovišta ne moze biti ni najmanje vjerodostojna jer se uopce ne poziva na neki izvor, dokumet ili ako se vec poziva, taj izvor nije poznat. Na primjer u njoj se kaze: "Jedan poznanik mi je pricao ...", ili je pak izvor, odnosno osoba koja prenosi taj hadis poznata po laganju i izmišljanju lazi. Sve što pisci prenose na 66, 67, 68, 69 ... 77, te jos nekoliko stranica iz Tarihu Taberija i Tarihu Ibn 'Asakira lanac prenosilaca se okoncava na osobi po imenu Sejf ibn Omer et-Tamimi o kome u knjizi El-Ba'isul Hasis, ciji je pisac Ibn Kesir (knjiga je izdala u Kuvajtu, od strane tamošnjih vehabija), na 86 sirani od Hakima, velikog sunnitskog muhaddisa prenose da je rekao: "Sejf ibn Omer et-Tamimi je bogohulnik i njegove predaje nemaju nikakve vjerodostojnosti."

[El-Ba'Isul-Hasis Ibn Kesir 86, izdata u Kuvajtu]

 

Ez-Zehebi u svojoj knjizi Mizanul I'tidal o njemu govori: "Od Jahja ibn Ma'ina se prenosi da je rekao: "Sejf je slab (prenosilac)" i još je rekao: "Bezvrijedni komad zeljeza je bolji od Sejfa."

A Ebu Davud (Sulejman ibn el-Aš'as es-Sasidztani umr. 275 h.g) veli: "Sejfu se ne moze ništa vjerovati,"

Ebu Hatam: "Sejf se ne moze prihvatiti,"

Ibn Hibban kaze: "On je bogohulnik,"

Ibn Adijj: "Sve njegove predaje su neprihvatljive,"

Ibn Nuinejn: "Sejf je izmišljao hadise i osudjen je na bogohuljenje,"

Tirmizi nakon sto je prenio jedan njegov rivajet kaze: "Neprihvatljivo."

[Mizanul-I'tidal 2. str. 255 i 256]

 

Prema tome, sve predaje koje su, na pomenutim stranicama, prenesene iz Tarihut-Taberija i Tarihu Ibn Asakira su lazne predaje i one nemaju potrebne vjerodostojnosti, o cemu cemo dati više objašnjenja.

 

Drugo: Proucavanje uzroka izmišljanja hadisa u islamskoj historiji daje veoma zalosne rezultate. Sigurno je da danas u ovom vremenu naucnog istrazivanja, razvoja i oslobodjenosti od nelogicnih i fanatickih vjerovanja, muslimani najviše trebaju preispitivanje stava prema islamskoj historiji i hadiskim izvorima na jedan razuman nacin, koristeci se zdravim i jasnim islamskim mjerilima.

 

Nelogicno i fanaticno drzanje do nekih stavova i mišljenja koji nemaju osnova u islamu, nije ništa drugo vec slijepo kruzenje u krugu oko sebe. Pretrazivanje uzroka izmišljanja hadisa pomaze u uklanjanju sujevjerja, spoznaji izvornog islama, te presvijetlih i sahih hadisa od Pejgambera sallallahu alejhi ve alihi ve sellem.

 

Na primjer "politika" je bila jedan od glavnih uzroka izmišljanju hadisa. Emevijske halife i vladari su radi ostvarenja svojih podlih i prljavih dunjaluckih ciljeva bili zacetnici u izmišljanju hadisa. Oni su radi omalovazavanja i obešcašcenja svetosti clanova Ehlul-Bejta a.s. pogotovo hazreli Alija, naredili ne samo da ga psuju i proklinju, vec su izgradili i mnoge licnosti, predstavljajuci ih svetim, postujuci i uzdizuci ih iznad Ehlul-Bejta a.s, a sve su to ucinili izmišljanjem hadisa. Mi smo vec ukazivali na Muavijina pisma, ali ovdje cemo ukazati na neke izmišljene hadise koje su pisci knjige "Velikog šejtana" prenijeli.

Na 2 stranici, knjige "Veliki šejtan" prenosi se hadis o fitni koja ce se zbiti zbog "ubistva Osmanova." Ovaj hadis su preuzeli iz knjige Tarihul Hulefa' od es-Sujutija i naravno, nema nikakvog lanca prenosilaca. Ovim hadisom zele dokazali da su šije zadovoljni ubistvom Osmana, te ih zbog toga prema tome treba smatrati Dedzdzalovim sljedbenicima.

 

Mi sasvim jasno i otvoreno izjavljujemo da je ubistvo Osmana velika tragedija u historiji islama i šije ni u kom slucaju nisu zadovoljni time, ali taj slucaj ne smatramo tragedijom samo zbog ubistva jedne osobe koja je vlastitim djelima prouzrokovala onoliku fitnu i belaj u povijesti islama. Tragedija je što je u kratkom vremenskom periodu, nakon smrti Poslanika, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, pored onolikog njegovog truda i napora da muslimane uputi na pravi put i uspostavi pravedan islamski sistem, put kojim je bila krenula islamska vlast toliko postao nastran i iskrivljen, da ga zadesi tako tragican i nesrecan kraj. Ovaj dogadjaj je zaista bio velika tragedija, ali ne zbog jedne osobe, vec zbog toga što je to pokazatelj nazatka i iskrivljenosti puta kojim je bilo krenulo islamsko društvo.

 

Da bismo pokazali nastranost i iskrivljenost puta kojim je išao Hilalet u to vrijeme pozvati cemo se na knjigu iz koje su vehabije uzele hadis naveden na drugoj strani "Velikog šejlana", "Tarihul Hulefa" od es-Sujutija, vidjeti cemo da li je hadis izmišljen ili je ispravan (sahih), i da li moze biti razumski prihvatljiv? Da li se uopce moze zamisliti da je Pejgamber sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, rekao tako nešto ili je to samo prica koju su izmislili Muavija i emevijske (Benu Umejje) vlasti i pripisali je Poslaniku sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, kako bi prikrili cinjenice u vrijeme vladavine treceg halife koji je bio clan porodice Emevija?

 

Vehabije su sa 52 stranice Tarihul Hulefa prenijeli pomenuti hadis, a mi cemo iz iste knjige navesti predaje koje govore o periodu Osmanove vladavine. Ove predaje se nalaze na 146 strani te knjige pa nadalje.

"Osmanov hilafet je trajao dvanaest godina. U prvih šest godina njegove vladavine, niko se nije pozalio na njega, ... ali u drugih sest godina, sve svoje sluzbenike u vlasti uzimao iz reda svojih rodjaka i rodbine. Jednu petinu prihoda iz islamskog dijela Afrike, polkonio je Mervanu,(jednoj od po djelima crnih licnosti porodice Emevija) on je darivao svoju porodicu i svoje najblize iz bogatstva koje je pripadalo muslimanima ...."

[Tarihul-Hulefa es-Sujuti str. 146]

 

U drugoj predati stoji: "... nekima od ashaba Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, Osmanova vlast je bila odvratna, jer je Osman previše volio svoje rodjake (Beni Umejje) a najviše je za poslove vlasti nad narodom uzimao one iz reda svojih srodnika Emevija, te one koji nisu bili ashabi Bozijeg Poslanika, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem. Njegovi namjesnici na vlasti u pojedinim krajevima su cinili ono cemu su se suprotstavljali drugovi Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, i zbog kojih je Osman nekoliko puta bio kritikovan, ali ih nije smjenjivao.

 

U zadnjih šest godina njegove vladavine samo je svoje amidzice postavljao na vlast i nalagao im da budu bogobojazni. U Egiptu je za svoga namjesnika postavio Abdullah ibn Ebi Sarha, koji je tamo kao vladar ostao nekoliko godina. Neki ljudi iz Egipta došli su Osmanu i poceli da se jadaju na ono što radi njegov namjesnik Abdullah ibn Ebi Sarh u Egiptu, te zatrazili od halife da preduzme pravedne zakonske mjere protiv njihovog tamošnjeg vladara, a prije toga Osman je ucinio nazao Abdullahu ibn Mes'udu, Ebu Zerru i Ammaru ibn Jasiru, tako da je pleme Benu Muzeji i Benu Zanre zbog Abdullaha ibn Mes'uda, a pleme Benu Gef'ar zbog Ebu Zerra i Benu Mahzum zbog Ammara ibn Jasira bilo nezadovoljno s Osmanom (o Osmanovom postupku prema ove tri licnosti kasnije cemo govorili nešto više).

 

Narod Egipta mu se potuzio na Abdullaha ibn Ebi Sarha, vladara Egipta. [Abdullah ibn Ebi Sarh je nakon hidzre i uspostavljanja islamske vlasi u Medini od strane Poslanik, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, iz Mekke došao u Medinu gdje se izjašnjavao kao musliman. Boziji Poslanik sallallahu alejhi ve alihi ve sellem postavio ga je za jednog od svojih pisaca objave. Medjutim, on je nakon izvjesnog vremena pobjegao u M'ekku i tamo poceo da ismijava islam, Kur'an i Bozijeg Poslanika salialiahu alejhi ve alihi ve sellem govoreci pred narodom: "Muhammed nije Poslanik. Ono što mi je govorio da pišem u ime objave, ja sam pisao u jednom drugom obliku, ali on to uopce nije primijetio." Kada je Boziji Poslanik sallallanu alejhi ve alihi ve sellem cuo za ovu njegovu prljavu i laznu propagandu protiv islama i Kur ana rekao je: "On mora da bude ubijen, pa cak i da se obijesi o pokrivace Ka'be." Nakon osvajanja Mekke, Osman, kome je on bio brat po majci, ga je odveo Bozijem Poslaniku sallallahu alejhi ve alihi ve sellem i zatrazio da mu Poslanik oprosti. Medjutim Boziji Poslanik nije dao nikakav odgovor, vec je rekao da ga neko od muslimana ubije. Ali pošto ga niko od muslimana nije ubio Poslanik sallallahu alejhi ve alihi ve sellem je nakon Osmanovog insistiranja udovoljio ovom njegovom zahtjevu.]

Osman je na to ovome napisao pismo i zaprijetio mu, a Abdullah ibn Ebi Sarh nije obracao paznju i neke je od onih koji su se zalili Osmanu nakon njihovog povratka u Egipat batinama usmrtio. Sedamsto ljudi iz Egipta je ponovo došlo u Medinu i tamo se stacioniralo u mesdzidu, da bi se nakon namaza Poslanikovim ashabima zalili na Abdullaha ibn Ebi Sarha.

 

Talha je o ovome oštro razgovarao sa Osmanom. Aiša je poslala jednog covjeka Osmanu i porucila: "Ashabi Muhammeda, sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, ti dolaze i traze da smijeniš onoga covjeka, a ti to izbjegavaš. Taj covjek je ubio nekoga od njihovih sunarodnika, zato poduzmi mjere pravde prema svome namjesniku."

 

I Ali ibn Ebi Talib je došao njemu i rekao: "Ovaj narod hoce nekoga drugog na mjesto tog covjeka (Abdullah ibn Ebi Sarha) i isto tako traze da se riješi pitanje ubistva jednog od njihovih ljudi. Tog covjeka treba da smijeniš i medju njima treba da presudiš. Ako je Abdullah ibn Sarh kriv, onda ovaj narod ima pravo da trazi da se pocinilac pravedno kazni."

 

Osman rece: "Neka odaberu covjeka koga cu postaviti na mjesto Abdullaha ibn Ebi Sarha."

 

Ljudi su se posavjetovali jedni s drugima i rekli mu: "Postavi nam za vladara Muhammeda ibn Ebi Bekra," (sin prvog halife i brat Majke Vjernika, Aiše)

Osman je potom napisao pismo u kojem je izdao naredbu da je novi vladar Egipta Muhammed ibn Ebi Bekr. Neki od ashaba muhadzira i ensarija su, takodjer krenuli s narodom u Egipat da promatraju kako ce se okoncati slucaj izmedju naroda i Abdullaha ibn Ebi Sarha. Muhammed i njegovi saputnici su krenuli na put.

 

Kada su od Medine odmakli, tri dana hoda [Ibid str 147naišli su na nekog crnog mladica kako goni kamila tjerajuci je da ide što brze. Sticao se utisak kao da ga neko goni, ili da on nekoga goni. Poslanikovi sallallahu alejhi ve alihi ve sellem ashabi mu rekoše: "Sta je bilo s tobom? Kao da si bjegunac, ili odbjeglog goniš?"

On rece: "Ja sam sluga Amirul Mu'minina (Osmana). On me poslao vladaru Egipta."

Neko mu iz skupine rece: "Vladar Egipta je ovdje."

On odgovori: "Sa ovim (Muhammed ibn Ebi Bekrom) nemam ništa."

Tada ga dovedoše pred Muhammeda ibn Ebi Bekra i on ga upita: "Ciji si ti sluga?"

Jedanput je rekao da je sluga Amirul Mu'minina, a kada je drugi put upitan rekao je daje sluga Mervanov. Jedan covjek iz skupine ljudi ga prepozna i rece: "On je Osmanov sluga."

Muhammed ibn Ebi Bekr ga upita: "Kome si poslan?"

On odgovori: "Poslan sam vladaru Egipta."

Ovaj ga upita: "Zašto si poslan?"

"Da dostavim jedno pismo."

"Da nije pismo kod tebe?" upita Muhammed ibn Ebi Bekr.

"Ne," odgovori ovaj.

Pretresli su ga, ali pismo nisu našli. Medjutim, našli su neku kutijicu od sasušene koze u kojoj se nešto nalazilo. Rasporili su kutijicu i u njoj našli jedno Osmanovo pismo upuceno Abdullahu ibn Ebi Sarhu.

Muhammed ibn Ebi Bekr je pozvao i ostale muhadzire i ensarije (ashabe Bozijeg Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem). Zamolio je svoje saputnike da pridju blize, a onda je otvorio pismo u kojem je pisalo: "Kada ti dodju Muhammed ibn Ebi Bekr i taj i taj ... poubijaj ih, a pismo koje se nalazi kod Muhammeda ibn Ebi Bekra uništi i nastavi da radiš svoj posao, dok ne dobiješ moje daljnje instrukcije. Sve one koji meni dolaze da se na tebe pozale, pozatvaraj dok o tome od mene ne dobiješ drugo naredjenje. Insa'Allah."

Kada je pismo procitano svi su bili zapanjeni, te su uzvikujuci glasno izrazavali svoju srdzbu i nezadovoljstvo, a potom su donijeli odluku da se vrate u Medinu. Muhammed ibn Ebi Bekr je nekoliko svojih saputnika uzeo kao svjedoke, a njihove pecate stavio na pismo i predao ga jednom od njih.

Kada su došli u Medinu, pozvali su Talhu, Zubejra, Alija, Sa'da i ostale ashabe Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem, a zatim su u njihovom prisustvu pismo otvorili i ispricali dogadjaj sa slugom. Zatim su procitali pismo poslije cega nije bilo covjeka u Medini, a da se nije ljutio na Osmana. To je povecalo srdzbu onih koji su od ranije bili ljuti na Osmana zbog Ibn Mes'uda, Ebu Zerra i Ammara ibn Jasira.

Kada je pismo procitano Poslanikovi sallallahu alejhi ve alihi ve sellem drugovi su bih jako uzdrmani i tuzni su se vratili kucama. 35 godine (po hidzri) ljudi su opkolili Osmana. Muhammeda ibn Ebi Bekra je pleme Benu Tejm (porodica Ebu Bekra i Majke Vjernika, Aiše) i drugi, takodjer su dovedeni radi opkoljavanja Osmana.

Kada je Ali a.s. vidio da je narod opkolio Osmanovu kucu poslao je po Talhu, Zubejra, Sa'da, Ammara i još nekoliko ashaba koji su svi bili borci na Bedru, a onda je otišao Osmanu, odonio mu pismo te doveo slugu i kamilu i rekao: "Da li je ovaj covjek, tvoj sluga?"

Osman je odgovorio: "Da."

"Ova kamila je tvoja?"

On je rekao: "Da."

"Ti si napisao ovo pismo?"

"Ne?"

Zakleo se da pismo nije napisao i da nije ni znao za njega.

Ali a.s. rece: "Da li je tvoj pecat?"

"Da." odgovori on.

Ali a.s. rece: "Kako je moguce da tvoj sluga, sa tvojom kamilom i sa pismom na kojem se nalazi tvoj pecat izadje (i to uz nekoliko dana odsustva iz kuce), a da ti ništa ne znaš o tome?"

Osman se ponovo zaklinjao da on nije napisao pismo i da nije izdao nikakvu naredbu u vezi s tim, te da slugu nije poslao.

Zatim su prepoznali da je rukopis, kojim je pismo napisano, Mervanov, zamjenika Osmanovog, pa su stoga posumnjali u Osmanov rad i od njega zatrazili da im isporuci Mervana koji se nalazio u njegovoj kuci, kako bi se konacno saznalo ko je napisao pismo (ko zaprevo izdaje naredbe i ko je halifa).

Medjutim, Osman ovo nije prihvatio, a ashabi Allahovog Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem su ljuti i puni srdzbe otišli od njega ....

[Tarihul Hulefa od Sujutija str. 148 i 149]

 

I pošto su se zbila spomenuta dogadjanja sa Abdullahom ibn Mes'udom, Abu Zarom i Ammarom ibn Jasirom, a Sujuti ih nije opširno prenio, vec je samo rekao da i narod nije bio zadovoljan zbog Osmanovog odnosa prema ovoj trojici ashaba Alahovog Poslanika, bilo bi dobro da, pozivajuci se na izvore koji su priznati kod vehabija, razmotrimo malo opširnije što se to njima desilo.

 

Na 76 stranici pisci "Velikog šejtana", pozivajuci se na Belazurijevu knjigu "Ensabul ešraf" prenose neku cudnu predaju koja govori o Osmanu. Mi cemo iz ove knjige navesti predaje koje opširnije govore o Osmanovom postupku prema velikodostojanstvenim i cestitim ashabima Allahovog Poslanika sallallahu alejhi ve alihi ve sellem.