Vehabizam

 

U prvom dijelu knjige smo ukratko proucili prvu etapu povijesti vehabizma, nacin nastanka vehabijslm vjerovanja i metode njegovog širenja. To razdoblje vehabizma okoncano je dolaskom na vlast Ibn Rešida, osmanlijskog namjesnika u Nedzd, 1892 godine.

 

Ostatak porodice Saud, Abdurrahman Ali Saud, posljednji vladar Rijada je zajedno sa svojim sinovima pobjegao u Kuvajt. Raspravu o drugoj "etapi historije vehabizma koja pocinje pocetkom dvadesetog stoljeca smo bili odlozili za kasnije, zboy povezanosti te teme sa sadrzinom knjige "Veliki šejtan". U ovom dijelu cemo ukratko ukazati na tu drugu etapu historije vehabizma.

 

Pocetkom dvadesetog stoljeca britanska imperija je zavladala, ako ne cijelim istokom, onda je sigurno bila bespogovorni vladar u podrucju Persijskog zaljeva. I vec je bila pripremila sva raspoloziva sredstva za napad na staru Osmanlijsku Carevinu, i samo je trazila pogodnu priliku da završi sa Osmanlijama.

 

U to vrijeme sav trud britanskih imperijalista sastojao se u tome da pridobiju na svoju stranu sve vladare i šejhove plemena s tog podrucja. Stanje na Arapskom poluostrvu je tada izgledalo ovako:

 

Šerif Husejn, koji je vladao podrucjem Hidzaza (Mekka, Medina, Dzeda i Ta'if) formalno je bio uz Osmanlije, ali je u praksi nastojao ucvrstili svoje veze sa Engleskom. Juzni dio poluostrva je bio pod kontrolom Britanije, cije snage su kontrolisale morski put u pravcu Indije. Istocni dio (Ihsa i Katif) bio je pod nadzorom Osmanlija, a središnji dio poluostrva (Nedzd i njegova okolina) bio je pod vlašcu i kontrolom Ibn Rešida, koji je porazio i protjerao pleme Ali Saud te nastojao ucvrstiti svoje odnose sa Osmanskom drzavom.

 

Englezi su u Bombaju za sebe pripremili Mubareka Sabaha, kao svog placenika, i podstakli ga da ubije svoga brata Muhammeda Sabaha, koji je bio tadašnji vladar Kuvajta i bio je na strani Osmanlija.

 

Ubivši svoga brata, Mubarek Sabah je postao novi vladar Kuvajta. Kada se vratio iz Bombaja Abdul'aziza Ali Sauda (Fahdovog oca) je našao inteligentnim i pogodnim covjekom za ciljeve Engleske i sve do 1898 ga je poucavao diplomatskim aktivnostima i stvaranju veza sa drugima i mada je Abdul'aziz tada imao samo osamnaest godina postao je sekretar Mubareka Sabaha te se upoznao sa nacinom njegovoga rada, a posebno je tu imao priliku da se susretne sa Englezima. Mubarek Sabah je Abdul'aziza povezao sa britanskim špijunima. [Ibn Saud. Benu Amišan str. 180]

 

I kada su engleski špijuni uocili smjelost i odlucnost u ovom mladicu, shvatili su da su našli covjeka koji im treba i koji moze poput Mubareka u Kuvajtu, biti njhov dobar marionet u podrucju Nedzda, pogotovu zato što je i on bio neprijatelj Osmanlija.

[Ibn Saud. Benu Amišan 194]

 

Abdul'azizov zahtjev za pomoc postao je predmetom posebne paznje engleskih obavještajnih sluzbi, kada je Mubareku naredjeno da mu on pomogne kako bi u Nedzdu mogao izvršili prevrat slican onome u Kuvajtu. [Historija Kuvajta. Abdul'aziz str. 172]

 

Grodine 1902 Abdul'aziz sa cetrdeset osoba iz Kuvajta se tajno upucuje u Rijad. Nocu su putovali, a danju se skrivali. Ibn Idzlan je bio vladar u Rijadu, postavljen od strane Ibn Rešida.

 

U zoru jedne od tih noci Abdul'aziz je došao u kucu Ibn Idzlana. U kuci su bile njegova kcerka i supruga. Njegova supruga, koja je bila u rodbinskoj vezi sa Abdul'azizom, rekla je: "Ibn Idzlan se nalazi u tvrdjavi i pocetkom jutra ce doci." U kuci Ibn Idzlana Abdul'aziz sa svojim saputnicima obavlja molitvu u dzematu, a onda odmah po dolasku Ibn Idzlana ubijaju ga, napadaju na strazare i ubijaju ih i dok se to proculo Rijad je vec bio Abdul'azizova vladavina.

 

Ostaci porodice Aluš-šejh se potom prikljucuju Abdul'azizu i time se dakle polazu prvi temelji vehabijsko-saudijske vlasti. [Safahatu min Tarihi Džeziretil-Arabijjetil Hadis, Muhammed el-Hatib, str. 184]

 

U vrijeme polaska Abdul'aziz je odgovornima za vanjsku politiku Britanije napisao pismo u kojem ih je zamolio da se na njega gleda kao na osobu koja ima dugotrajne i cvrste veze sa vladom Britanije te da mu britanske vlasti pridaju malo više znacaja. [Kijamu Aršis-Saudi Nasirul Feredz. str. 21]

 

Nakon svoga ustolicenja u Rijadu, Abdul'aziz je odmah otpoceo napade na okolna plemena, koja su bila pod Ibn Rešidovom vlašcu.

 

U prvom okršaju sa Talal Alu Rešidom, koji je bio u sukobu sa Mubarek Sabahom, ubio je dvije stotine njegovih ljudi i zaplijenio dosta blaga.

 

Godine 1903 zauzeo je nekoliko teritorija i došao u blizinu El-Kasima. Pocetkom 1904 napao je na Madzida ibn Hamuda Rešida i poubijao tri stotine sedamdeset njegovih ljudi.

 

Neke uspomene na ovu bitku Abdul'aziz ovako kazuje:

"Ubejd ibn Hamuda i njegovog brata Madzida smo zarobili. Ja sam uzeo jednu sablju i udario po Ubejdovim nogama te on pade na zemlju, zatim sam uzeo drugu sablju i udario ga po vratu, tako da mu se glava odvoji i pade na stranu, a krv mu iz grla poce šikljati kao iz cesme. Treci put sam ga udario u srce i vidjeh kako se ono razdvoji na dvije polovine, ali je još uvijek kucalo. Bio je to za mene veoma srecan trenutak i tada sam poljubio svoju sablju." [Mamlekatul-Feda'ih, Abdurrahman Nasiru eš-Semrani]

 

Iste godine je napao na Madzida ibn Dzeradija i ubio cetiri stotine njegovih ljudi.

 

Da bi zauzeo El-Kasim, on je isplanirao da se ozeni sestrom Saliha ibn Hasana el-Mahna'a, vladara Burejde. Nakon nekog vremena pozvao ga je zajedno sa uglednicima sa tog podrucja da prisustvuju svadbenoj veceri. Medjutim, prilikom svadbene gozbe uhapsio je sedam njegovih bratica i pod izgovorom da ih šalje u drudu regiju, Ha'il, u putu ili je poubijao. Medju ubijenim je bilo i jedno dijete od cetiri godine. Potom se razveo sa zenom (Šalihovom sestrom) i u toku zauzimanja El-Kasima poubijao je pet stotina osoba!

[Historija Porodice Saud. Nasirus-Sa'id. str. 139]

 

U svrhu proširenja teritorija nad kojim vlada, Abdul'aziz se koristio svim raspolozivim sredstvima.

 

Godine 1913 pogubivši šezdeset i cetiri osobe osmanskih Turaka i podrucje Ihsa'a stavio je pod svoju kontrolu.

 

U vrijeme dok su Osmanlije na Balkanu bili zabavljeni ratom sa Srbima, Abdul'aziz ili bolje receno Englezi su to na najbolji nacin iskoristili. Ibn Saud je nakon zauzimanja Ihsa'e 13.06.1913 godine britanskom namjesniku ser Perci Cox-u poslao pismo u kojem je napisao: "Obzirom na moje jako osjecanje ljubavi prema vama, zelim da odnosi izmedju mene i vas budu kao oni odnosi koji su bili izmedju vas i mojih predaka."

[Kijamul-'aršis-Saudi, Nasir el-Feredz. str. 34]

 

Prvi susret kapetana Jevreja, David-a Shakespear-a, engleskog izaslanika, sa Abdul'azizom zbio se u Kuvajtu. John Philbv o tome piše: "Cilj ovog susreta bio je odredjivanje britanskog poslanstva na Abdul'azizovom dvoru." [Sebhul Dzezire. Hajruddin ez-Zirikli, sir. 282]

 

05.10.1914 Kapetan Shakespear, od strane britanskog ministarstva za Indiju dobija zadatak da ode kod Ibn Sauda [Safahatu min tarihil-dzeziretil-arabije str. 227] da bi organiziranjem otpora naspram Ibn Rešida sprijecio uticaj Turaka i Nijemaca. [Sebhul Dzezire. ez-Zirikli str. 283]

 

Abdul'aziz je nekoliko ozbiljnih pokušaja Osmanlija da saraduje sa hilafetom uz razlicite izgovore, odgovarao negativnim odgovorima. Ibn Dzeldi od strane Abdul'aziza kapetanu Jevreja Sekspiru, saopcava da ukoliko hoce da dodje u Rijad, treba da dodje u arapskoj nošnji. [Kijamu Arši Saudi, str. 55]

 

Po dolasku u Rijad, jevrejski kapetan David Shakespear, poceo je da organizuje i okuplja vehabije pod Abdul'azizovim zapovjedništvom i pod nazivom El-Ihvan (braca).

 

On je od Perci Coxa, koji se nalazio u Iraku, zatrazio da vojnicima El-Ihvan obezbijedi potrebna sredstva. [Britanija i Ibn Saud. Muhammed Ali es-Sa'id. str. 22]

 

25.01.1915 u podrucju Dzerab odigrala se velika bitka izmedju Ibn Rešida i snaga El-Ihvan. David Shakespear je osnovao ovu vojsku, a bio je i komandant njenih artiljerijskih jedinica. [Et-Hatidzul-Arebijj str. 85]

 

Ovo je bila jedna od najtezih bitaka za vehabije. Oni su u ovoj bici izdubili svog utemeljitelja vojske i komandanta artiljerije Shakespeara. Pogibija Shakespear-a u ovom ratu, jednog od glavnih pijuna Engleske u tom podrucju i to na putu za ostvarenje što veceg uticaja vehabizma, pokazatelj je izuzetne vaznosti koju je Britanska imperija tome pridavala.

 

25.12.1915 Perci Cox je sa Dzonom Philbyjem stigao u Akir kada su sa Abdul'azizom potpisali novi sporazum koji je postao poznat kao sporazum Darejn.

 

U uvodnom dijelu tog sporazuma ukazujuci na veoma stare veze izmedju porodice Saud i Britanije navode da su se dogovorili oko nekoliko tacaka; prihvatanje Abdul'azizove vlasti u podrucjima Nedzda, Ihsae, Kafifa i Dzubejle i nad plemenima koja tamo zive, kao i prihvatanje vlasti njegovih sinova i nasljednika pod uslovom da ne budu protivnici vlastima u Britaniji! Ako neka zemlja, bez konsultovanja sa Britanijom izvrši agresiju na granice Saudije u kojima vlada Ibn Saud, Britanija ce uz savjetovanje sa Ibn Saudom i u granicama zaštite svojih interesa, da mu pomogne.

 

Ibn Saud se obavezuje da ce izbjegavali bilo kakvu vrstu dopisivanja i dogovaranja sa bilo kojim drugim narodom ili drzavom i obavezuje se da ni jedno od podrucja kojima vlada, ni pod kojim uvjetima nece dati unajmiti ili prodati nekome drugom i da ce uvijek biti u kontaktu i dogovoru sa Britanijom.

 

Takodjer se obavezuje da nece smetati i praviti nevolje hodocasnicima svetih mjesta, te da ce se poput njegovih predaka ustegnuti od agresije na teritorije Kuvajta, Bahrejna, Katara i obala Omana koje su pod kontrolom britanskih vlasti. [El-Halidžul-'arabijj str. 85]

 

Britanija mu je godišnje obezbjedivala platu u iznosu od pedeset hiljada funti kao i nešto oruzja za njegove vehabijske vojnike El- Ihvan (braca) dali su mu i medalju "Zvijezda Indije" "K.C.I." [Ibn Saud. Benu Hašim. str. 295]

 

Doktor Gassan Selame piše: "London mu je godišnje slao materijalnu pomoc kao i vojne eksperte koji su s njim odlazili da ratuju." [Es Sijasetul-haridžijjetus- Saudija. str. 38]

Nakon pogibije jevrejskog kapetana, Davida Shakespear-a komandanta vehabijske vojske Englezi su poceli da preispituju ko bi ga mogao zamijeniti. Pošto su izvršili neophodna ispitivanja, za njegovog zamjenika izabran je Harry st John Philby.

 

Kao orijentalista poznavao je arapski jezik. Sedam godina (od 1908 do 1915) je radio u uredu engleskih vlasti u Indiji. U napadu na Irak ucestvovao je zajedno sa Perci Cox-om i tamo je ostao kao direktor ofisa za špijunazu. On je u vrijeme sporazuma Darejn bio sa Perci Cox-om i tada se upoznao sa Ibn Saudom. [Britanija i Ibn Saud: Muhammed Ali ss-Sa'id. str. 35]

 

On je od 1916 bio zaduzen da brine o poslovima u Rijadu a od 1918 je dobio nalog da se tamo nastani. [Ibn Saud. Benu Amišan str. 6l4.]

 

Ovu zagonetnu licnost su oznacili kao glavnog osnivaca i planera plemenske vladavine porodice Saud na Arapskom poluostrvu.

 

Ostao je tamo cetrdeset godina i u svim fazama nastanka plemenske carevine Ali Saud .... imao je veoma vaznu ulogu. (On je otac Kim Philby-a koji je nakon razotkrivanja njegovih špijunskih aktivnosti za KGB pobjegao u Moskvu)

 

Godine 1917 britanske vlasti su u Londonu jevrejskim vodjama obecale stvaranje jevrejske domovine sto je postalo poznato kao obecanje Balfor.

 

Nakon smanjenja Osmanlijskog uticaja u podrucju Nedzda, ostale su dvije vlasti na poluostrvu; pleme Ali Saud je vladalo u Nedzdu i u podrucju istocnog dijela, a Alu Šerif u Hidzazu i zapadnom dijelu poluostrva.

 

Englezi su Šerifa Husejna, uz obecanje stvaranja velike arapske drzave na prostorima Srednjeg i Bliskog istoka,

odvojili od Osmanlija. Obojici vladara su iznijeli zamisao o stvaranju jevrejske domovine na tlu Palestine.

 

Abdul'aziz odmah pristaje na davanje Palestine Jevrejima, dok se Šerif Husejn tome suprotstavlja.

 

Potreban plan za sprovodenje obecanja Balfor, John Philby (za vehabije je to hadzija Abdullah, Philby) ovako izradjuje:

Abdul'aziz Ali Saud (Fahdov otac) šalje pismo Šerifu Husejn u u kojem mu kaze: "Turke koji se nalaze u Hidzazu moraš protjerati s tog podrucja, a ako to ne uciniš ja cu sa velikom vojskom doci u Hidzaz i istjerati ih, jer svaki covjek koji ima bar malo vjere i arapskog ponosa ustaje u sveti rat protiv Turaka i onih koji su sa njima u dogovoru, jer tako mi Boga islam i Arapi nemaju drugog neprijatelja osim njih!" [Kijamul-'aršis-Saudi, str. 39 i 47]

 

Doktor Salah el-'Akkad piše: "Protivljenje Šerifa Husejna stvaranju domovine za Jevreje na tlu Palestine bilo je najveci razlog nastanka raskola izmedju Šerifa i britanskih vlasti."

[Kijamul-'aršis-Saudi, str. 41]

 

Uz izdavanje velikog broja fetvi protiv Šerifa i Turaka sa podrucja pod kontrolom Britanije, Abdul'aziz je procijenio situaciju pogodnom i u avgustu 1924 godine otpoceo napade prema Hidzazu.

 

John Philby (hadzija Sejh Abdullah Philby) piše: "Nakon što smo izgubili nadu u Husejna, pokrenuli smo vojsku El-Ihvan pod zapovjedništvom Halida ibn Lu'eja, Fejsala ed-Davviša i Sultana ibn Bedzdzada radi jednog pokolja u Ta'ifu kako bi se time kod svih stanovnika Hidzaza izazvao strah i kako u ostalim krajevima ne bi više bilo potrebno da se pravi krvoprolice. Cilj je bio uklanjanje Šerifa Husejna, nakon što se suprotstavio stvaranju domovine za obespravljene i beskucne Jevreje na tlu Palestine i sto je upoorno insistirao na stvaranju velike arapske drzave." [Tarih Ali Saud, Nasir es-Sa'id str. 359]

 

Krajem 1925 cijelo podrucje Hidzaza palo je pod plemensku komandu porodice Ali Saud.

 

U masovnom pokolju u Ta'ifu posredstvom vehabijskih vojnika El-Ihvan ubijeno je stotinu i pedeset hiljada ljudi, od cega se Abdul'aziz (otac kralja Fahda) ogradio smatrajuci da je ekstremisticka vojska El-Ihvan kriva za taj masovni pokolj! [Sakrul-dzezire, Ahmed Abdulgafur str. 264]

 

Vehabijska grupacija El-Ihvan, koja je godinama samo ako bi cula za fetvu o tekfiru nekog plemena, grada ili grupe ljudi, u ime "dzihada" i "tevhida," napadala ubijala i bivala ubijana .... kada se suocila sa Abdul'azizom, kojega je proglasila kafirom je nasrnula na njega zbog korištenja telefona, automobila, zbog zenidbe sa više zena, oblacenja raskošnih odijela itd.

 

Medjutim Abdul'aziz je uz podršku Engleza i uz pomoc fetvi vehabijske uleme 29.03.1929 godine u podrucju Subule nad njima izvršio masovni pokolj i od ukupno cetiri hiljade osoba ubio tri hiljade pedeset devet. [Sebhul-dzezire fi 'ahdil-melik Abdul'aziz. str. 488]

 

Nakon zauzimanja Hidzaza došlo je do potpisivanja drugog sporazuma izmedju Engleske i Abdul'aziza u Dzeddi, na osnovu kojeg je Abdul'aziz od strane Engleske dobio naziv "Kralj" cime je Britanija priznala njegovu vlast u zemlji koja se danas naziva Saudijska Arabija, a dobila je takvo ime po plemenu kojem pripada porodica koja vlada Saudijom, tj. Ali Saud!

 

Nakon ovog dolaska vehabijske vlasti, pleme Saud u svim pitanjima s tog podrucja postaje izvršilac volje Engleza, a zatim i Amerikanaca.

 

Na primjer kada se 1933 imam Jemena, Jahja Hamidadin usprotivio britanskom planu o odvajanju Adena od Jemena, Abdul'aziz ga je napao sa svojim snagama, a time je Britanija svoj plan sprovela u djelo.

 

Ili kada je u revoluciji Rešida Alija u Basri 1945 godine Nadzi es-Suvejdi od Abdul'aziza zatrazio pomoc revolucionarima, ovaj zauzvrat optuzuje revoluciju i kaze da je on svoju naklonost i prijateljstvo sa Englezima naslijedio od svoga djeda Fejsala. [Sibhul Dzezire, Ez-Zirikli str 215]

 

U drugom svjetskom ratu poslao je jednog od svojih sinova u Indiju da tamo podstakne muslimane da se ukljuce u rat u korist Britanije. [Kijamul 'aršis-Saudi, str. 85]

 

Godine 1916 šalje pismo engleskom namjesniku u Egiptu i obavještava ga da nije prihvatio trgovinu sa Rusima samo zbog interesa Britanije:

"Trgovinske veze sa Rusijom za našu zemlju su korisne i dobro došle, ali kada vidjesmo da se time nanosi velika steta engleskoj proizvodnji, mada medju nama nema nikakvog sporazuma u tom pogledu, vec nam je samo zelja da ocuvamo interese Britanije, odlucili smo da ne prihvatimo tu trgovinsku ponudu!" [Kijamul 'aršis-Saudi, str. 86]

 

Godine 1947 Abdul'aziz ovako savjetuje svoga sina Sauda: "Mi smo Engleze ispitali, a i oni su nas ... mi smo njih upoznali, a i oni su nas, pa je baš zato postalo lahko da zajednicki suradjujemo. Svima je poznato kako smo mi zauzeli prijateljski stav prema njima u vrijeme kada je toj zemlji bilo teško, zbog cega su oni rekli da nikada nece zaboraviti naš prijateljski odnos prema njima i da smo odani prijatelji ..." [Kijamul 'aršis-Saudi, str. 49]

 

Još mu govori: "Narod misli da mi dobijamo ogromno bogatstvo od Engleza, u zamjenu za ono što za njih odradjujemo, mada nam oni za ono što za njih uradimo daju nešto sasvim malo ... Izmedju nas i njih je dogovor kojeg cemo se mi vjerno drzati, pa makar zbog toga izgubili vlastite zivote i interese ..." [Mulukul-arab, Emin Rejhani. str. 85]

 

Jedno od pitanja u kojima su se Abdul'aziz Ali Saud i pleme Ali Saud, te sistem vehabizma veoma dobro slagali suradjujuci sa Britanijom bilo je i pitanje Palestine.

 

Ranije smo spomenuli da je uz prihvatanje poklanjanja Palestine Jevrejima od strane Abdul'aziza, Britanija odlucila da ukloni svog starog ortaka Šerifa Husejna sa podrucja Hidzaza i to uz pomoc Abdul'aziza i grupe El-Ihvan.

 

Uz prisustvo Philby-a Abdul'aziz je u potpunosti precutao masovna ubistva muslimana Palestine, koja su vršena od 1929 do 1936 godine, u kojima je ubijeno na stotine osoba koje su se protivile sracunatom grupnom naseljavanju Jevreja na Palestinsku zemlju, a koje je vršila Engleska.

 

U ovom periodu Izuddin Kassam, mudzahid i veliki alim Palestine postao je šehid.

 

Godine 1936 ustanak palestinskih muslimana je dostigo najvišu tacku. Tada se Britanija, kada više nije mogla pronaci nikakvo rješenje, obraca Abdul'azizu, uz nadu da ce on stati u kraj muslimanima. Abdul'aziz je na to poslao jednu poruku u Palestinu, kojom je zaustavio pobunu i štrajk muslimana i pozvao ih da se smire uvjeravajuci ih: "Naši prijatelji Englezi imaju dobre namjere i ne zele ništa drugo do ostvarenje pravde." [Hatarul-jehudijjetil-'alemijja, Abdullah Amtal. str. 270]

 

Potom je svog sina Fejsala poslao sa Johnom Philby-em (koji je tada bio izjavio da je musliman i jedanput vec bio imam u Svetom Hramu) u Palestinu kako bi on narod odvratio od borbe protiv Engleske.

 

Nakon toga Englezi su malo po malo otvarali pitanje podjele Palestine, što su muslimani zestoko odbijali. Da bi sebe prikazao nevinim, Ibn Saud je poslao telegram Visokom komitetu arapa u kojem je napisao: "Nikada nisam izostavljao nikakav napor za ocuvanje prava palestinaca"

 

Septembra 1937 godine, napisao je pismo i vlastima u Engleskoj, u kojem kaze: "Nisam bio voljan da svoju nesuglasnost protivljenju podjeli (Palestine) pridodam brojnim problemima sa kojima je Britanija suocena!" [Sebhul-dzezire fi 'ahdil-melik Abdul'aziz, 84]

 

Najaktivniju ulogu u svim ovim pitanjima ipak ima John Philby i on je taj koji ima posrednicku ulogu izmedju Vajsmana, jednog od vodja cionizma i prvog ministra vještacke drzave Jevreja na tlu Palestine, i Abdul'aziza, gdje mu od strane Vajsmana predlaze 20 miliona funti da oglasi neopredjeljenost po pitanju Palestine. [Sebhul-dzezire, Ez-Zirikli]

 

Sporazumom o izvlacenju nafte od 1933 pa naovamo i Amerika ulazi na pozornicu zbivanja u Saudijskoj Arabiji. U drugom svjetskom ratu Amerika je spasila Englesku i izašla kao pobjednik, te nakon odredjenih sukobljavanja i natjecanja sa Britanijom, u vezi Saudije, na kraju ipak Amerikanci izlaze sa scene kao pobjednici, te tako dobijaju prednost i veci uticaj.

 

Isto onako kao što danas po pitanju Palestine Jevreji odredjuju politiku Amerike i u tom vremenu oni su imali vlast i zalagali se za pozidovljavanje Palestine.

 

U Organizaciji ujedinjenih nacija kada su prije plana podjele, od Fejsala (sin Abdul'azizov i drugi kralj nakon Abdul'aziza, o kojem smo ranije rekli da je ubijen zbog dozvoljavanja unošenja televizijskih prijemnika u zemlju), koji je tamo bio u svojstvu poslanika iz Arabije i kao glasnogovornik Arapa, zatrazili da zauzme cvrst i nepokolebljiv stav u tom pogledu, on je hladnokrvno rekao: "Nema razloga da se za to brinete, Amerika nije saglasna sa planom podjele Palestine i sa opreznošcu ce da se suprotstavlja stvaranju jevrejske drzave, jamcim vam u ime Amerike." [Fejsal, Benu Amišan. 49 i 217]

 

Otvaranjem pitanja podjele u Ujedinjenim nacijama, Adil Arsalan, od strane Arapa upucuje zahtjev ne-Arapima da brane pravo Palestine, našto mu oni kazu: "Vi (Arapi) imate najubojitije oruzje, ako vaš princ Fejsal zaprijeti ministru vanjskih poslova Amerike, Dzordz Maršalu, da ce prekinuti isporuku nafte, cijeli salon ce stati na stranu Arapa."

 

I kada su te veceri poslali telegram Abdul'azizu, ocu Fejsalovom, i iznijeli mu taj prijedlog, on je rekao: "Interesi Amerike u Saudiji su predmet naše zaštite, i Amerikanci su pripadnici ehlu-zemme (nemuslimani u islamskoj drzavi) i prema tome zaštita njih i njihovih interesa kur'anska je zapovijest!" [Tarihu Ali Saud; Nasir es-Sa'id]

 

Godine 1948 nakon formiranja okupatorske drzave Jevreja na tlu Palestine od strane Amerikanaca i Britanije i objavljivanja rata od strane arapskih zemalja, porodica Ali Saud formalno nije imala drugog puta do prikljucivanja Arapima.

 

Medjutim, ukupan broj vojnika koje su Saudi poslali u rat bio je od šezdeset do dvije stotine vojno neobucenih osoba, koji su tek poslije rata obucavani u Egiptu! [Britanija i Ibn Saud; Muhammed Ali Sa'id, 229]

 

Ovo je bilo prvo i posljednje ucestvovanje Saudijaca u ratu proliv Izraela o kojem postoji cak i zvanican "dokument" ministarstva vanjskih poslova Amerike, koji je štampan u magazinu "Ruzul Jusuf" 22.11.1979 godine, a koji se odnosi na godinu 1949 te u kojem Abdul'aziz od Britanije i Amerike, trazi da nametanjem ekonomskih i vojnih kazni arapskim zemljama i Izraelu, obje sirane natjera da prihvate mir! [Britanija i Ibn Saud, str 233]

 

 

Na koji su nacin Saudijci ucestvovali u ovom ratu pokazuje njihova oruzana pomoc Arapima.

 

Taha el-Hašemi, komandant vojnog štaba Arapa, godine 1948 kaze:

"Saudija je u štab poslala telegram da ima spremno oruzje u Sakaki, na sjeveru Saudije. Sirija je tada poslala svoje avione da transportuju pomenuta orudja i oruzja u Damask, a onda ih stavili u tamošnje fabrike radi pripremanja za borbeno dejstvovanje. Svo oruzje je bilo staro. Tu su bile zahrdjale francuske, engleske, osmanlijske, egipatske, grcke, austrijske puške, a nijedna nije imala prateci pribor sa sobom i sve su izašle iz perioda upotrebe. Medju tim oruzjem bile su i puške koje su se punile na ušta cijevi i opaljivale su uz pomoc fitilja. Ove puške su ostale od egipatskih vojnih napada na vehabije pocetkom devetnaestog stoljeca!"

 

Bilo kako bilo, plemenska vlast Saudije ciji temelji su postavljeni na sluzenju i placenickom radu za kolonijalne sile, te na osnovama rata i bespravnog krvoprolica, na ubijanju stotine hiljada neduznih muslimana i na legendarnim vjerovanjima vehabizma, otkrivanjem nafte stekla je više moci za sprovodjenje u djelo ciljeva i interesa Zapada, pogotovo Amerike i Britanije kao i za širenje nemorala i pokvarenosti.

 

U "News Week-u" od 21.06.1987 godine piše:

"U prošlih dvadeset godina Saudija je potrošila milijarde dolara kao odgovor na americke zahtjeve radi suprotstavljanja komunizmu, i obicno kada god americka vlada nije mogla dobiti saglasnost Kongresa za neku naplatu, Saudija bi to placala."

 

U istini novinama prenosi se izjava Vilijama Kanadeta, eksperla za vanjske poslove u Nacionalnom vijecu sigurnosti Amerike, u kojoj kaze: "Ponekad nije trebalo ni deset sekundi da Kralj Fahd potpiše cek sa novcanom vrijednošcu radi rješavanja problema za cije obezbjedivanje budzeta smo mi u Kongresu raspravljali i po nekoliko sedmica."

 

U tim novinama još se dodaje:

"Jedan od primjera za to je i trideset dva miliona dolara pomoci kontrarevolucionarnim snagama Nikaragve, Kontra"

 

Zeki Jemani, bivši ministar za naftu u saudijskoj vladi, 01.06.1979 kaze: "Saudija dnevno bude oštecena za dvadeset miliona dolara zbog suradnje sa Amerikom."

 

Godine 1962 u Jemenu je došlo do narodne revolucije protiv Amerike i Britanije kao i radi ostvarenja nezavisnosti Jemena od zapadnjackog miješanja u unutrašnje poslove te zemlje, snage arapskih nacionalista su podrzavale ovu revoluciju u Jemenu, kao što su snage Dzemala Abdunnasira.

Saudija je sa Britanijom i Amerikom upotrijebila sva raspoloziva sredstva, da zaustavi revoluciju u Jemenu i od Amerikanaca je trazila da Izraelu naredi da napadne na Egipat, kako bi Egipat bio prisiljen da povuce svoje snage iz Jemena i da tako revolucija u Jemenu dozivi neuspjeh. [Tarihu Ali Saud; Nasir es-Sa'id]

 

U gradjanskom ratu u Libanu, koji je poceo krajem šezdesetih godina, Saudija je stala na stranu zlocinackih kršcanskih snaga Kata'iba, zbog toga što su antiamericki raspolozene zemlje, kao što su Sirija i Libija, pruzale podršku muslimanima u Libanu. [Casopis El-Hivar]

 

Nakon pobjede islamske revolucije u Iranu, Saudijska Arabija je sa svim raspolozivim sredstvima, a u sluzbi Amerike, stala nasuprot islamske revolucije u Iranu.

 

Svestrano saudijsko pruzanje podrške Sadamu u osmogodišnjem ratu sa Iranom, a koje se ogledalo u davanju na desetine milijardi dolara pomoci, slanju informacija o kretanju iranskih snaga, sakupljenih putem saudijskih izvidjackih aviona "Avaks" [The Makah MASSACRE and Future of The Haramain Zafar Babgash str 52. The Open Press Limited, London 1988], zatim spuštanje prodajne cijene nafte u vrijeme kada je Iran imao najvece potrebe za novcem, jasni su primjeri toga suprostavljanja.

 

Sudanski predsjednik Omer El-Besir je izjavio da je Saudijska Arabija poslala pomoc krscanima na jugu Sudana koji se bore protiv sudanske vlasti

 

Abdu-r-Rahim Hamdi, sudanski ministar je izjavio da krscanski pobunjenici na jugu Sudana dobijaju pomoc od nekih zapadnih i arapskih zemalja, npr od Saudijske ArabijeOtkada je uspostavljena islamska vlast u Sudanu, koja je inace sunnitska zemlja, Amerika je usmjerena protiv nje, a Saudija sa svom raspolozivom moci staje nasuprot nje i kršcanskim pobunjenicima na jugu Sudana, koje podrzava Izrael, pruza materijalnu pomoc u svrhu zadavanja udarca islamskoj vlasti u toj zemlji.

 

"Front islamskog spasa" u Alziru, za dokazivanje laznosti zapadnjackih tvrdnji o demokratiji, ucestvuje na izborima i pobjedjuje, a pošto rezultati izbora nisu bili po volji Zapada i Amerike, uz direktnu pomoc Saudijske Arabije, bivaju poništeni, a vodje "Fronta islamskog spasa" pohapšene i odvedene u zatvor, dok pucisticki rezim uz materijalnu pomoc Saudije nastavlja sa svojom vladavinom i ugnjetavanjem revolucionarnih muslimana.

 

Teze od svega toga je formiranje vehabijskih teroristickih grupica koje u ime islama, koristeci se tekfirom (utjerivanjem u nevjerstvo) svih, od kojih i voda FIS-a, a radi ozloglašavanja islamskog pokreta, rade najprljavije zlocine. Tokom mjeseca ramazana smo i sami bili svjedoci zlocinackih djela ovih prljavih teroristickih vehabijskih bandi, kada su neduznim zenama i djeci Alzira poodsijecali glave i pobacali ih po ulicama glavnog grada Alzira.

 

Nazalost, svi ovi zlocini se u medijima predstavljaju pocinjenim "u ime islama" a formiranje ovih vehabijskih bandi je izvršeno od strane Saudije i pucistickih vlasti Alzira.

 

U svetom ratu kojega je vodio narod Afganistana, Amerika i Saudija su ucinile sve da sprijece stvaranje islamske drzave u toj zemlji. Amerika je, u skladu sa vlastitim priznanjem, potrošila tri stotine pedeset miliona dolara pomoci u oruzju afganistanskim mudzahidinima!

 

Na primjer: 1982 godine Amerika, osim americkoj vojsci, rakete Stinger, daje samo mudzahidinima u Afganistanu i nije ih spremna prodali cak ni svom starom prijatelju Kuvajtu.

 

Ovakvi poduzimani koraci govore o izuzetnoj vaznosti afganistanskog pitanja za Ameriku, kao i za Saudiju, koja, kao i uvijek, uz organiziranje raznovrsnih organizacija za humanitarnu pomoc, kao što je "Visoki komitet," "Igase," "Kuvajtska humanitarna organizacija", i dr, šalje u Afganistan na hiljade tona hurmi i stotine vrsta casopisa, knjiga i brošura, zatim gradi medrese i mektebe za više od tri miliona afganislanskih muhadzira u Pakistanu ... Tajno šalje mlade Arape, koje su kasnije nazvali "Arab -Afgancima" i za vode odredjuje neke od svojih placenika, kao sto je Abdurresul Sajjaf, koji nakon što postaje vehabija dobija novo ime: Abdu Rabbirresul Sajjaf!

 

Saudija je 1984 godine pozvala i sabrala vodje sedam najpoznatijih afganistanskih grupa u Mekki, gdje ih je posjetio licno kralj Saudije u Mesdzidul Haramu. Od njih je zahtijevao da se na tom svetom mjestu ujedine i predlozio im da naziv njihove zajednicke partije bude "Ittihade Islami Afganistan" ("Islamsko jedinstvo Afganistana") a vehabiju Abdu Rabbirresul Sajjafa, koga su odranije pripremili kao neopredjeljenog ni za jednu stranu jer nije bio clan ni jedne od afganistanskih partija, saudijski kralj predstavlja kao vodju partije "Islamskog jedinstva Afganistana"!

 

Kralj je sigurno mislio da ce vazne licnosti Afganistana, kao što su Hikmetjar, Rabbani i drugi, koji su godinama prije napada Sovjetskog Saveza na Afganistan bili u zatvorima proamerickih rezima, kralja Zahira i Muhammeda Davuda, koji su uzivali podršku Saudije, zbog novca kojega im nudi Saudija, biti spremni da prihvate vodjstvo Abdu Rabbirresula Sajjafa.

 

Ovo jedinstvo je potrajalo dok se stranacke vodje Afganistana nisu vratili iz Mekke u Pakistan, a na mjestu jedinstva ostao je samo Sajjaf i njegova Partija jedinstva, a ostale partije su kao i ranije nastavile da rade po svom, zbog cega je Saudija bila primorana da proglasi partiju "Ittihade Islami - Islamsko jedinstvo" kao rival ostalim partijama, a onda da novac i oruzje americko ...

 

Nakon pobjede afganislanskih mudzahidina i oruzanog stranackog ulaska u Kabul, Sajjaf svoje "arapske" snage smješta u zapadnom dijelu Kabula, u kojem zive siti.

 

Oni u tom mjestu stavljaju kontrolne punktove i barikade, te u svrhu protjerivanja šija pocinju da maltretiraju zene i djecu ...

 

Ubrzo dolazi do rata izmedju arapskih vehabija (koji su došli iz Saudijske Arabije, Tunisa, Alzira ... ) i naroda Afganistana u Kabulu, pored rata koji je vec plamtio izmedju ostalih strana.

 

Nakon ovog sukoba sa narodom, arapske vehabije bivaju ubrzo prognane iz zapadnog dijela Kabula, a Saudijska Arabija za oslobadjanje svakog Arapa zarobljenika placa dvadeset hiljada dolara.

 

Ujedinjavanjem Sajjafa i Rabbanija 1992 godine, Saudija Rabbanijevu vlast zvanucno priznaje kao islamsku vlast, a 1993 Abdul'aziz Bin Baz izdaje fetvu po kojoj je ratovanje protiv Rabbanijeve vlasti haram, a onaj koji bude ratovao protiv ove vlasti, ubrojat ce se u "bagije" (ustanike protiv legalne islamske vlasti), što znaci da je i Hikmetjar svrstan medu "bagije"

 

Gospodin Hikmetjar, premijer Afganistana je izjavio da bilo koji mirovni pregovor, ako u njemu ne ucestvuje Iran, je bezuspjesan ... On je jos dodao da je Taliban grupa koja dobiva pomoc od Pakistana, Saudije i Ujedinjenih Arapskih EmirataIste godine, dakle 1993, ulaskom više od pet hiljada mladica dugih brada sa preko sto tenkova i više od deset ratnih aviona, noseci bijele zastave, preko granice na jugu Afganistana, jedna nova grupa oglasila je svoje postojanje u Afganistanu, nazivajuci sebe "Talibanima."

 

Ovo su u stvari bila djeca afganistanskih muhadzira, koji su bili smješteni u izbjeglickim kampovima u Pakistanu u kojima su pohadjali vehabijske škole i dobili potrebnu vojnu obuku, kako bi se ovom prilikom pojavili na pozornici Afganistana.

 

Odakle je došao ovoliki broj tenkova, oruzja, ratnih aviona i više od sto pilota?

 

Mada su dosada razotkrivena samo neka od pitanja, ali prolaskom vremena sva pitanja ce biti razriješena (kao što su prolaskom jedne godine od raspada odreda "El-Mudzahidin" postale jasne neke cinjenice).

 

Nakon talibanske okupacije Kabula 1996 i nakon uklanjanja vlasti, koju su prije toga Saudija i Bin Baz nazvali islamskom vlašcu, jedan vehabijski casopis otvara ovo pitanje rijecima: "Da li dolazak Talibana znaci vladavinu Seriata ili neku laicku (svjetovnu) vlast?"

I u istom clanku piše: "Amerika i Pakistan se nalaze iza Talibana."

 

Americki casopis "New York Times" u isto vrijeme objavljuje clanak u kojem se Saudijska Arabija i Pakistan predstavljaju podrzavaleljima Talibana (da smo citali pakistanske casopise zasigurno bi tamo našli da oni Ameriku i Saudiju predstavljaju podrzavaleljima Talibana).

 

Ono što je sasvim jasno jeste da su Talibani jedna grupa vehabija potplacena od strane Amerike, koji traze da u Afganistanu uspostave vlast slicnu onoj u Saudijskoj Arabiji.

 

Jedan novinar casopisa El-'Alem, koji izlazi u Londonu na arapskom jeziku, prije okupacije Kabula od strane Talibana odlazi u njihovu prijestonicu Kandahar i o tome piše: "Prvo njihovo pitanje odmah po ulasku bilo je: Ako si musliman, zašto onda nemaš dugacku bradu?"

U razgovoru sa odgovornim za kulturu u njihovom radu protiv ranijih mudzahidina, pita: "Da li je vaš rat protiv njih dzihad?"

On odlucno odgovara: "Da, i u to nema nikakve sumnje."

Novinar dalje pita: "Da li su vaši ubijeni šehidi i da li vi one koji su ranije bili mudzahidi, kada budu ubijeni, ukopavate?"

Ministar za kulturu Talibana odgovara: "Naši ubijeni su šehidi, a njihove ubijene mi ne ukopavamo, vec ih samo onako kakvi jesu zagrnemo zemljom. Znak da su naši ubijeni šehidi jeste to što naši ubijeni koliko god da ostanu na zemlji neukopani miris njihovih tijela ostaje isti i tijela ostaju citava, dok ubijenu tijela prijašnjih mudzahida, ako se ne ukopaju išti dan dobiju ruzan miris. Jednom kada je vuk htio da pojede mrtvo tijelo jednog od talibanskih šehida, samo što je zinuo da zagrize ušla mu ostadoše otvorena i na mjestu umrije!" [El-'Alam br 538, juni 1996]

 

O nivou razmišljanja ministra kulture Talibana nije potrebno ništa govoriti, ali ono što je potrebno napomenuti jeste to da su se Talibani do sada borili protiv ehlu-sunneta i sve one koje su pobili bili su sunije, i sa šijama nisu došli u sukobe, osim poretkom 1995 godine kada su vodju afganistanskih šija, šehid Mezarija, pozvali u svoje sjedište, na jugu Kabula da s njim razgovaraju. Cim je ovaj šiiski vodja sa svojim pratiocima stigao u njihovo sjedište, oni su ih uhapsili i na najgori nacin ubili. Poslije su u nekim saudijskim novinama cestitali jedni drugima!

 

Vehabije su u Afganistanu pokazale svoje pravo lice, jer Rabbanijeva vlast je bila vlast u ime islama. Rabbani je završio studije na El-Azharu i u njegovoj vlasti šije nisu imale nikakvu ulogu. On je kao i sunnije Afganistana hanefijskog mezheba, prema tome rat protiv takve vlasti i ubijanje suunija, pokazatelj je pravog lica vehabija što pokazuje da onaj ko ne bude prihvacen od strane Amerike i Zapada kod vehabija postaje kafir.

 

Uloga Saudije u sprovodjenju politike Velikog šejtana (kako je Imam Homeini nazvao Ameriku) u svijetu veoma je znacajna. Za vrijeme rata u našoj zemlji, po ugledu na Ameriku koja je iz aviona, a u svrhu propagande, bacala hranu bosanskom narodu, tako je i Saudija slala hurme i brašno i onda je to uz razne vrste propagande neprestano spominjala, ali nije dala ni jedan dinar za naoruzavanje armije za odbranu islama i muslimana, jer to Amerika nije htjela, dok nakon rata novac za americko oruzje vojsci Federacije Bosne i Hercegovine placa Saudija, jer to Amerika zeli.

 

U knjizi "Veliki šejtan" Saudija je predstavljena kao zemlja "izvornog islama." Ako pogledamo u historijski tok nastajanja Saudije, nailazimo na jedno pleme (sa negdašnjim, primitivnim i zaostalim osobinama) koje vlada tom zemljom, a koja posjeduje velika prirodna bogatstva i najveci nacionalni dohodak uz relativno mali broj stanovništva.

 

Ovo pleme cijeli preostali narod Saudije smatra svojim robovima i kršeci najosnovnija ljudska prava vlada onako kako mu je volja, a jedan broj vehabija, tzv. "ulema" postade opravdavatelj pokvarenosti i nemorala jednog plemena koje "samo hoce" luksuzno da zivi.

 

U Saudiji ne postoji nikakav parlament niti neka savjetodavna skupština, kao što ne postoji nikakav vid izbora ni za koju funkciju u vlasti. O svakom poslu odlucuje kralj, a ako ustreba onda je tu jedan slijepi covjek, Bin Baz, koji ce izdati fetvu i doticni posao ozakoniti. Ranije smo rekli da je on taj koji je izdao fetvu da je Zemlja "ravna." (U Kur'anu Casnom se nalazi ajel koji kaze:

"Svako onaj koji na ovom svijetu bude slijep, na onom svijetu ce samoo još više biti slijep i bice u još vecoj zabludi"

(Al-Isra' : 72)

 

Reagovanje Bin-Baza

 

Ostro reagovanje Bin Baza na Mudekkiretun-Nasihe (Pismo Savjeta)Naravno, po našem mišljenju ajetom se ne zeli reci ono što se iz spoljašnjeg znacenja recenice razumije, ali kako vehabije vele da je jedino znacenje ajeta samo ono koje se iz njegovog vanjskog znacenja razumije, onda vanjske znacenje ovog ajeta sigurno obuhvata i Bin Baza. Mada i po našem tefsiru Bin Baz ulazi u red onih kojima se ajet obraca, ali ne zbog toga što su mu slijepe oci, vec zbog toga što mu je srce slijepo).

 

Kralja u Saudiji odredjuje iskljucivo prethodni kralj, koji se ponekad posavjetuje sa nekim od plemenskih poglavica.

 

S obzirom da je Saudija pijun u rukama Zapada zato je moguce da se takvim unutarnjim stanjem u zemlji radi u skladu sa htijenjem Zapada, ali nijedna zemlja ne prigovara Saudiji za ovakav sistem drzavnog uredjenja. Medjutim, ako bi neka druga zemlja, koja nije tako prihvacena na Zapadu, bila na mjestu Saudije, onda bi se sigurno razlicitim vrstama pritisaka, embarga i propagande prisilila na poštivanje pravila demokratije.

 

Govoreci o pravima covjeka u casopisu "Indipendent" od 07.01.1993 godine piše:

"Ne bi se smjelo desili da drzava koja sedmicno izvrši dva pogubljenja, zbog toga što nam je prijateljska zemlja na koju se oslanjamo, sto je glavni proizvodjac nafte i sto je osnovno trzište na koje se izvozi zapadna roba, tako lahko izbjegne kontroli. Saudija je sigurna od kritika i ukora sa Zapada, jer njeni prijatelji ne zele da sebe stavljaju u opasnost kidanja trgovinskih veza, odnosno gubljenja zapadnih interesa u tom podrucju!"

 

 

U ovoj zemlji gradjani koji se izjašnjavaju kao šije samo zbog toga opredjeljenja nemaju pravo zaposlenja u vecini društvenih poslova. Dok su na hiljade šija Saudije bez posla, hiljade radnika iz istocne Azije radi u Saudijskoj Arabiji.

 

Godine 1992 jedan broj vehabijske uleme, profesora i studenata napisao je jedno pismo savjeta, sa naslovom "Mudekkiretun-Nasihe," u kome su ukazali na neka neutemeljena pitanja i probleme unutar Saudije, dajuci svoje prijedloge za njihovo rješavanje, a onda pismo poslali Fahdu. Mada je zvanicni sistem vehabizma to nazvao pokvarenošcu, fitnom i kršenjem prava, a one koji su to pismo napisali predstavio zlonamjernim (mada su clanovi plemena) i veliki broj njih je pozatvaran, ipak, jedan dio bitnih problema i nerješenih pitanja unutar Saudije se jasno nazire kroz njihovo pismo.

 

Na primjer, u desetom poglavlju pisma, pišu o cjelokupnoj društvenoj situaciji:

1. a) Veliki broj porodica u zemlji nema ni najosnovnije zivezne namirnice, hranu, odjecu, stan i vecina ih zivi kao ljudi siromašnih zemalja. Stanje je takvo da se za njih sakuplja odjeca po dzamijama.

b) U zemlji postoje podrucja gdje narod zivi ispod granica siromastva. Umjesto u kucama zive u sklonistima pravljenim od trske i niko se ne zanima za njihovo stanje, za njihov zivot, zdravlje i obrazovanje.

c) Postoji veliki broj zatvorenika koji mjesecima izdrzavaju kazne zbog dugova, koji ne dostizu vrijednost ni od nekoliko hiljada rijala... a o uslovima u kojim zive njihove supruge i djeca zna samo Allah ...

e) Postoji veliki broj mladica koji zbog siromaštva ne mogu da se ozene, cime se povecava mogucnost da oni zapadnu u pokvarenosi i nemoral ..."

 

Pod brojem 2 govore o nedostacima društvenih usluga, a pod brojem 3 ukazuju na zloupotrebu društvenih funkcija:

3. b) "Korišcenje sredstava iz drzavnog budzeta (bejtul mala) za odredjene porodice bez ikakvih vjerskih, odnosno zakonskih dozvola.

c) Davanje na raspolaganje zemljišta nekim rukovodiocima kako bi oni to zemljište prodavali po visokim cijenama onima kojima je ono potrebno za izgradnju stanova ..."

 

dokument

 

Zvanicni dokument ministarstva unutrašnjih poslova Kraljevine Saudijske Arabije - administrativna zona istok: "Guverner grada Katifa (sa ši'itskom vecinom) zapovjedniku istocne regije, Fahdovom sinu piše: "Broj zatvorenika u Katifu se uveliko povecao, a razlog je što se veliki broj njih zbog nezaposlenosti upušta u lopovluk, a znate da se veliki broj mladih obraca administrativnim uredima radi trazenja posla, prijeme na fakultete, bolnicke ustanove i centre za zapošljavanje, a samo mali broj njih ima šansu da bude primljen. A privatni posao je zbog uslovijenosti da bude dozvoljen od strane opcine, zatim zbog snaga za unutrašnju bezbjednost (policije) te grupa za naredjivanje dobra i sprijecavanje zla kao i iz drugih razloga je prakticno nemoguc"Ovo je dakle onaj "izvorni islam" kojeg priznaje dr. Graham FulerNacin postupanja i rada plemena Ali Saud ili kako to vehabije znaju reci vlasti "izvornog islama" izgleda ovako:

U novinama "Washington Post" 11.06.1986 je objavljeno: "Na jednoj proslavi koja je odrzana u zgradi ambasade Saudijske Arabije ucestvovali su Regan i njegova supruga Nansi. Jedan od saudijskih princeva je poklonio Reganovoj Nansi poklon u vrijednosti od 450690 dolara, a jedan poklon u vrijednosti od 200000 dolara dao je njenoj pratilji!"

 

U novinamaje dodano:

"Najskupocjeniji poklon Reganovoj Nansi dao je kralj Fahd."

 

Americki casopis "News week" 12.06.1979 godine piše: "Pokloni koji su dati kraljici Britanije prilikom njenog putovanja u zemlje Zaljeva dostigli su vrijednost od cetiri miliona dolara, a ukupna vrijednost njenih poklona drugima iznosi od cetiri do šest hiljada dolara."

 

Fahdov sin, Abdul'aziz, u svojoj cetrnaestoj godini daje poklon vrijedan 100 hiljada dolara djecijem muzeju u Vašingtonu. [Safahatu min Tarih-Dzeriretil-Arebijjetil-hadis str 286]

 

A o troškovima na jednom putovanju opsluzitelja Dva Casna hrama, kralja Fahda, pogledati prijevod dijela izvještaja u magazinu "Sandy Times" 25. oktobra 1987 godine.

 

Americki casopis "Time" 9. oktobra 1974 godine piše:

"Celnici Saudije, od kojih i kralj Fahd, su u kockarnici Monte Karlo izgubili šest miliona dolara."

 

Medju pitanjima koja se razmatraju u "mudekkiretun-nesiha" u petom poglavlju, jeste stanje rukovodjenja Saudijskom drzavom, gdje se navodi da su visoki funkcioneri drzave vec desetinama godina ostali na svojini pozicijama mada su neki od njih stare i bolesne osobe. Tu se pominje i široko rasprostranjeni mito i korupcija medju visokim funkcionerima a u isto vrijeme novine objavljuju slike i imena siromašnijh ljudi, pogotovo stranaca, optuzenih za finansijske prekršaje, ali veliki prekršaji visokih funkcionera se i ne pominju.

 

U djelu "Ustrojstvo vlasti" pišu:

"Veliki broj drzavnih institucija radi na osnovama zakona preuzetih od drugih drzava, pogotovo evropskih, a ne na osnovu zakona propisanih Seriatom ... Neke od drzavnih organizacija su dozvolile Šeriatom zabranjene, haram radnje kao što su špijunaza i pretresanje stanova."

 

U šestom poglavlju o finansijama i ekonomiji su napisali:

1. Kada je rijec o drzavnom budzetu protuzakonito se postupa:

a) kupovina kamatnih dionica od americkih banaka i Svjetske banke;

b) prodavanje kamatnih dionica domacim bankama;

c) uzimanje kamatnih kredita od svjetskih banaka.

 

2. U trošenju drzavnog budzeta se, takodjer, postupa protuzakonito.

a) Na hiljade miliona se poklanja ili pozajmljuje drzavama, partijama ili organizacijama koje su neislamske i u tom davanju nema nikakvog opravdanog interesa o cemu svjetski mediji naširoko izviješcuju ...

 

3. Veliki dio drzavnog budzeta gubi se pronevjerom ..."

 

 

U vehabijskoj knjizi "Dza'e dourul medzus" koja je napisana na 700 stranica i od strane vehabija se dijeli besplatno, nakon razmatranja pitanja ciji Iran je bolji, Šahov ili Homeinijev, dolazi se do sljedeceg zakljucka: "Normalno da je Šahov Iran bolji"U njihovim prijedlozima za rješavanje ovih drzavnih problema kazu:

"Potrebno je odmah prestati sa uzimanjem kamatnih pozajmica, jer ce se natovariti veliki dugovi na pleca buducih generacija i moguce je da dohodak od nafte i drzavni kapital ne budu dovoljni za vracanje tih dugova."

 

U knjizi The Rise Corruption and Comming Fall of the House of Saud" koja je štampana u Lodonu piše: "Dug Saudijske Arabije do 1997 godine dostici ce cifru od 100 milijardi dolara."

 

Pogledajmo sada 16 stranicu knjige "Veliki šejtan" gdje vehabije optuzuju Iran za uzimanje stranih kredita na koje ce morati platiti kamatu.

 

Iran je uzeo strani kredit onda kada je više od hiljade njegovih gradova i sela bilo porušeno posredstvom vehabijskog novca i Saudije, kada je prebrodio osam godina odbrambenog rata protiv Istoka i Zapada, kada je ekonomija, proizvodnja i trgovina Irana bila, usljed ratnih dejstava i medjunarodnih sankcija, potpuno paralizovana.

 

Da li je onda, u takvim uvjetima, ispravnije da uzme kredit i obnovi porušenu ekonomiju, privredu i trgovinu ili da zauvijek ostane u siromaštvu, ovisnosti i najamništvu zapadnih zemalja?

 

Sta je po Serijatu ispravnije?

 

Iran je, hvala Allahu, uspio da nakon obnove zemlje i ekonomije i nakon procvata ekonomskih planova i programa isplati glavnicu dugova, i do 2000-te godine sav njegov dug ce biti isplacen. [Novine "Iran", juli 1996]

 

Iran ce uz otprilike sedamdeset miliona stanovnika koji aktivno prisustvuju na sceni medjunarodnih zbivanja i uz pomoc koju pruza muslimanima svijeta uskoro postati jedna od najvecih ekonomskih sila svijeta.

 

Ali zašto ce vehabijska drzava "izvornog islama" sa najviše petnaest miliona stanovnika, uz proizvodnju nafte od devet miliona barela dnevno i uz veliki dohodak od hadzdza, a bez posebnog problema, ove godine imati kamatni dug od stotinu milijardi dolara, a neizvjesno je koliko ce porasti taj dug?

 

Zar to nije posljedica upuštanja vladajuce dinastije u kockanje, blud i davanje poklona nevjernicima, te borbu protiv islama (borba protiv islamske revolucije, borba protiv islamske vlasti u Sudanu te borba protiv Fronta islamskog spasa u Alziru, sprecavanje islamske vlasti u Afganistanu te sluzenje Americi i Izaelu)?

Da li je to izvorni islam?!

 

Da, ovo je taj "izvorni islam" ali sa stanovišta doktora Grahama Fulera, glavnog strucnjaka za islam u americkoj vladi, na cije se rijeci o islamu pozivaju na 16 stranici knjige "Velikog šejtana"!

 

Ovaj "glavni strucnjak" je veoma srdit zbog toga što je Imam Homeini Americi nadjenuo ime "Veliki šejtan."!

 

Ako je on doktor i "glavni strucnjak" islama u "vladi Amerike" cija je specijalnost islam i ako je on taj koji nekima razgranicava "izvorni islam" od "neizvornog" onda neka je takav islam kojeg on predstavlja i koji je po mišljenju Amerike i njenih strucnjaka "izvoran" proklet, jer to je islam pokvarenosti, bluda, kriminala, genocida, kockanja, kradje, ukratko vehabijski islam.